ΣΧΕΣΕΙΣ: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΩΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

 

ΣΧΕΣΕΙΣ: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΩΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Τι είναι τελικά μια σχέση; Πώς προσεγγίζει ο ένας άνθρωπος τον άλλον και τι είναι αυτό που καθορίζει την ποιότητα αυτής της συνάντησης; Είναι άραγε θέμα τεχνικής, τρόπου επικοινωνίας ή σχετίζεται με κάτι βαθύτερο, με μια εσωτερική στάση που διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο και εκφράζεται κάθε φορά διαφορετικά;

Αν παρατηρήσουμε με ειλικρίνεια τις σχέσεις μας, αρχίζει να φαίνεται ότι πολύ συχνά δεν συναντάμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι. Περισσότερο συναντάμε την αντανάκλαση πλευρών του εαυτού μας, επιθυμιών, φόβων και αναγκών που είτε δεν έχουμε αναγνωρίσει είτε δεν έχουμε αποδεχτεί πλήρως. Ο άλλος λειτουργεί σαν ένας ζωντανός καθρέφτης, μέσα από τον οποίο αναδύονται κομμάτια που ζητούν να ιδωθούν.

Μέσα σε αυτή τη δυναμική, η προσέγγιση του άλλου δεν είναι κάτι που μπορεί να διδαχθεί ως τεχνική. Περισσότερο μοιάζει με μια εσωτερική στάση που κάθε φορά παίρνει διαφορετική μορφή. Μπορεί να εκφράζει άνοιγμα και διαθεσιμότητα, μπορεί όμως να φέρει μαζί της φόβο, ανάγκη για επιβεβαίωση ή μια πιο λεπτή προσπάθεια ελέγχου. Και πολλές φορές όλα αυτά συνυπάρχουν, χωρίς να είναι άμεσα ορατά.

Έτσι, ενώ φαινομενικά πλησιάζουμε τον άλλον, στην ουσία πλησιάζουμε μέσα από τα φίλτρα των εμπειριών μας, των πεποιθήσεών μας και των εσωτερικών μας εγγραφών. Και τότε η συνάντηση δεν είναι άμεση. Δεν είναι μια επαφή που γίνεται από έναν καθαρό τόπο, αλλά περνά μέσα από επίπεδα που διαμορφώνουν την αντίληψή μας, επηρεάζοντας τον τρόπο που βλέπουμε και ανταποκρινόμαστε.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτες ρωγμές στη σχέση. Δεν εκδηλώνονται πάντα με έντονο τρόπο, αλλά συχνά γίνονται αντιληπτές μέσα από μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες κινήσεις της καθημερινότητας, μέσα από αλλαγές στον τόνο της φωνής, στον τρόπο που απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλον ή ακόμη και μέσα από σιωπές που αποκτούν διαφορετικό βάρος.

Ο John Gottman περιγράφει αυτές τις δυναμικές μέσα από τους λεγόμενους «τέσσερις καβαλάρηδες» των σχέσεων, οι οποίοι αποτυπώνουν τέσσερις βασικούς τρόπους αποσύνδεσης: την κριτική, την περιφρόνηση, την άμυνα και την απόσυρση. Πέρα όμως από την ονομασία τους, αυτό που έχει σημασία είναι ότι κάθε ένας από αυτούς εκφράζει μια μετατόπιση από τη σύνδεση προς την απομάκρυνση.

Αυτές οι καταστάσεις δεν προκύπτουν χωρίς λόγο. Συνδέονται με βαθύτερα βιώματα και με τον τρόπο που έχουμε μάθει να σχετιζόμαστε από πολύ νωρίς. Με έναν τρόπο, ο τρόπος που αγαπάμε, που πλησιάζουμε και που απομακρυνόμαστε, φαίνεται να κουβαλά ίχνη από τις πρώτες μας εμπειρίες σύνδεσης.

Ένα από τα πιο ουσιαστικά ερωτήματα που ανακύπτουν είναι γιατί οι άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που δεν τους εκφράζουν ή που τους περιορίζουν. Συχνά δεν πρόκειται για έλλειψη επίγνωσης, αλλά για την παρουσία φόβου. Φόβος εγκατάλειψης, φόβος μοναξιάς, φόβος απόρριψης, αλλά και φόβος αλλαγής. Μέσα σε αυτούς τους φόβους, ο άνθρωπος μπορεί να προσαρμοστεί σε μια κατάσταση που δεν τον εκφράζει, προκειμένου να διατηρήσει μια αίσθηση ασφάλειας.

Έτσι διαμορφώνεται μια εσωτερική συνθήκη, όπου παραμένει στη σχέση, αλλά απομακρύνεται από τον εαυτό του. Και αυτή η απομάκρυνση δεν είναι πάντα άμεσα αντιληπτή, αλλά σταδιακά επηρεάζει τη στάση, τις επιλογές και τον τρόπο ύπαρξης μέσα στη σχέση.

Σε αυτό το σημείο η έννοια των ορίων αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Τα όρια δεν είναι απλώς κανόνες συμπεριφοράς, αλλά εκφράζουν την εσωτερική θέση του ανθρώπου. Αφορούν το μέχρι πού μπορεί να δώσει, τι μπορεί να αντέξει και πού αρχίζει να χάνει την επαφή με τον εαυτό του.

Υπάρχουν όρια που μπορούν να επαναπροσδιοριστούν μέσα στη σχέση, αλλά υπάρχουν και όρια που συνδέονται με την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα. Η υποτίμηση, η συναισθηματική βία και η συστηματική ακύρωση της προσωπικής αλήθειας είναι καταστάσεις που δύσκολα μπορούν να αποτελέσουν έδαφος για μια ουσιαστική σύνδεση.

Παράλληλα, μια σχέση φαίνεται να στηρίζεται και σε μια δυναμική αμοιβαιότητας. Το δούναι και λαβείν δεν λειτουργεί ως μια ισοζυγισμένη ανταλλαγή, αλλά ως μια ζωντανή ροή ενέργειας. Όταν αυτή η ροή διαταράσσεται, δημιουργείται μια ανισορροπία που επηρεάζει τη συνοχή της σχέσης.

Η επικοινωνία, σε αυτό το πλαίσιο, δεν περιορίζεται μόνο στα λόγια. Σχετίζεται με την ικανότητα να εκφράζει κανείς την εσωτερική του αλήθεια και με τη δυνατότητα του άλλου να την δεχτεί χωρίς να την ακυρώσει ή να αμυνθεί. Πρόκειται για μια διαδικασία που απαιτεί επίγνωση και διάθεση για ουσιαστική συνάντηση.

Αν δούμε τη σχέση λίγο πιο εσωτερικά, μπορεί να αρχίσει να φαίνεται ότι δεν είναι εκεί για να καλύψει κενά ή να ολοκληρώσει τον άνθρωπο, αλλά για να τον φέρει σε μια διαδικασία αποκάλυψης, όπου σταδιακά αναδύονται όψεις του εαυτού που ζητούν αναγνώριση.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο άνθρωπος καλείται να επιστρέψει στον εαυτό του, να αναλάβει την ευθύνη της στάσης του και να δει αν συνεχίζει να λειτουργεί μέσα από παλιά μοτίβα ή αν αρχίζει να μετακινείται προς έναν πιο συνειδητό τρόπο σύνδεσης.

Και μέσα σε αυτή τη μετατόπιση, αρχίζει να διαμορφώνεται μια διαφορετική στάση, όπου ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να απομακρυνθεί από τον εαυτό του για να σχετιστεί, αλλά μπορεί να παραμένει σε επαφή μαζί του, ενώ ταυτόχρονα ανοίγεται προς τον άλλον.

Σε ένα πιο βαθύ επίπεδο, η σχέση φαίνεται να εντάσσεται μέσα σε ένα ευρύτερο σύστημα στο οποίο ανήκουμε. Δεν σχετιζόμαστε μόνο ως άτομα, αλλά ως φορείς ιστοριών, δεσμών και δυναμικών που πολλές φορές μας υπερβαίνουν.

Όπως αναφέρει ο Bert Hellinger, η ισορροπία στις σχέσεις σχετίζεται με το δούναι και λαβείν. Όταν υπάρχει ροή, η σχέση υποστηρίζεται. Όταν αυτή η ροή διαταράσσεται, κάτι αρχίζει να βαραίνει και να ζητά αναγνώριση.

Έτσι, η αποδοχή του άλλου όπως είναι, μαζί με την επίγνωση της δικής μας θέσης μέσα στη σχέση, φαίνεται να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πιο ουσιαστική συνάντηση, όπου ο άνθρωπος δεν χάνεται, αλλά αρχίζει να υπάρχει μέσα σε αυτήν.

---

Έλενα Αθανασογιαννοπούλου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Συντονίστρια Συστημικών Αναπαραστάσεων κατά Bert Hellinger
The Living Field Method by Elena Athan

 Νέος 3μήνος κύκλος μαθημάτων! Πως να απελευθερωθείς από το τραυματισμένο Εγώ σε μόλις 3 μήνες, μπαίνοντας στην σφαίρα της Γαλήνης, της Συγχώρεσης και της Αγάπης μέσα από την Νέα Μέθοδο QLIK!

Θες να αναδείξεις τον αυθεντικό σου εαυτό, να διαγράψεις τις λανθασμένες καταγραφές σου και όλα όσα σε εμποδίζουν να ζήσεις την ζωή που σου αξίζει; 

Έναρξη: 14 Οκτώβριος 2022

Αυτό το πρόγραμμα δεν είναι για όλους. Είναι για ανθρώπους όπου έχουν περάσει δυσκολίες στην ζωή τους, όπου έχουν πεποιθήσεις που τους περιορίζουν από την εξέλιξη τους, όπου έχουν βιώσει ενδεχομένως κάποια τραυματική εμπειρία ή υπάρχει κάποιος φόβος ή ανασφάλεια που τους περιορίζει. Είναι για ανθρώπους όπου θέλουν να εξελιχθούν ραγδαία σε κάθε τομέα της ζωής τους, όπως στην υγεία τους, στα επαγγελματικά τους, ακόμα και στις σχέσεις τους. Αν είσαι ένας από αυτούς...

 Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις πραγματικά; Τότε αυτό το πρόγραμμα σε αφορά!

Τι περιλαμβάνει ο 3μηνος κύκλος μαθημάτων με την μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης

Σύσταση μιας ομάδας 15 ατόμων που επιθυμούν να ζήσουν την ζωή που τους αξίζει χωρίς εμπόδια και περιορισμούς. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 12 συναντήσεις και όλα τα μαθήματα θα εκτελούνται δια ζώσης, στον χώρο μας στον Άλιμο. 

Πεδία δράσης της ομάδας αυτής είναι να ρίξουμε φως σε 3 κύριους τομείς της ανθρώπινης υπόστασης και ολοκλήρωσης δια μέσω της Οικογενειακής Συστημικής Αναπαράστασης κατά Bert Hellinger που αφορούν :

• Υγεία - Ευεξία (Σχέση με το σώμα μας – όργανα- Συστήματα)
• Σχέσεις (συντροφικές, γονεϊκές, με τον εαυτό μας)
• Επαγγελματικά – Οικονομικά

Σε κάθε τομέα θα αφιερώσουμε 4 συναντήσεις βιωματικού χαρακτήρα βασισμένο στην μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης. Θα υπάρχει επιπλέον χρόνος για την θεωρητική προσέγγιση των παραπάνω θεμάτων σε κάθε συνάντηση.

Θεραπευτικοί στόχοι

• Θα αναγνωρίσουμε τα βήματα προς την επιτυχία καθώς και των ενεργειών που σαμποτάρουν τις προσπάθειες μας.
• Όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν τον δικό τους χώρο και χρόνο για μια πραγματική βιωματική απελευθέρωση από εμπλοκές του συστήματος ξεχωριστά σε κάθε τομέα.
• Μέσα από την δυναμική της ομάδας θα δοθούν αμέτρητες ευκαιρίες να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που περιορίζει την πρόοδο και τις δυνατότητες για να φθάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα του στόχου μας.
• Θα καθαρίσουμε τις υποσυνείδητες ατομικές, οικογενειακές ή συλλογικές ενέργειες που εμποδίζουν την υλοποίηση μας.
• Θα ελευθερώσουμε το πεδίο μας από μισοτελειωμένες υποθέσεις διεκδικώντας το πλήρες δυναμικό μας
• Θα ενισχύσουμε την αρμονία, την τάξη την ισορροπία, και την θέση μας μέσα στο σύστημα μας
• Θα ενώσουμε ότι έχει διαχωριστεί με αγάπη!
• Θα μάθουμε να εισερχόμαστε σε μια σφαίρα γαλήνης , γνώσης, συγχώρεσης και αγάπης όπου είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε τις πραγματικές ανάγκες από τις ψευδής επιθυμίες.
• Θα στοχεύσουμε στον αυθεντικό μας εαυτό καθώς θα αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια τις δυνατότητες της ζωής μας. Θα επιχειρήσουμε να γεφυρώσουμε το χάσμα μεταξύ του πεπερασμένου εαυτού και μιας συνειδητότητας που κατοικεί

Ημερομηνίες, Ώρες και Τόπος Διεξαγωγής

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2022 - ΛΗΞΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2023, 

• ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ Παρασκευή 14, 21
• ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ Παρασκευή 4, 11, 18, 25
• ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ Παρασκευή 2, 9, 16
• ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ Παρασκευή 13, 20, 27

ΩΡΕΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ: 18.00 - 21.30 

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Λ.ΙΩΝΙΑΣ 99, ΑΛΙΜΟΣ, τ.κ. 17455

Κόστη - Τρόποι πληρωμής

• Το κόστος συμμετοχής ορίζεται στα 97€ ανά μήνα
• Για όσους επιθυμούν να προπληρώσουν όλο το 3μήνο, το κόστος συμμετοχή είναι στα 249€
• Για την οριστικοποίηση της εγγραφής σας απαιτείται η καταβολή του ποσού 97€ σε έναν από τους παρακάτω λογαριασμούς και αποστολή του αποδεικτικού πληρωμής μαζί με το ονοματεπώνυμο σας στο email info@cosmicsoul.gr 

Διαθέσιμοι Τραπεζικοί Λογαριασμοί

• Τράπεζα Πειραιώς: GR26 0172 0430 0050 4302 2808 515 (Αθανασογιαννοπούλου Ελένη)
• Εθνική Τράπεζα: GR42 0110 0760 0000 0766 0706 123 (Αθανασογιαννοπούλου Ελένη)

• Δηλώσεις Συμμετοχής - Επικοινωνία

Για περισσότερες πληροφορίες και δήλωση της συμμετοχής σας μπορείτε να μας καλέσετε στα τηλέφωνα  210 9965570 και 6977 914 300 ή να μας στείλετε email στο info@cosmicsoul.gr

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ  MH ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ: Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ

Της Κοινωνιολόγου-Συγγραφέως,  Διονυσίας Τριπολίτου

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που διαπιστώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις, σε όλα τα κοινωνικά και επαγγελματικά επίπεδα, είναι αυτό της εξάρτησης.

Μέσα από την μέθοδο της Συναλλακτικής Ανάλυσης θα σας παραθέσω την έρευνα μου, η οποία είναι ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου μου υπό έκδοση: «Είσαι αυτός που θέλεις ή αυτός που έμαθες να είσαι; – Τα στερεότυπα και η επιρροή τους στην καθημερινότητά μας».

Θα ξεκινήσω με μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Ο Πρόεδρος: «Τι ώρα είναι;»
Απάντηση    : «Η ώρα που θέλετε, κύριε Πρόεδρε».

Ζητείστε σ’ ένα παιδί το όνομά του και η απάντηση θα δοθεί από την μητέρα του, έτσι συμβαίνει πολύ συχνά.

Κάντε μία ερώτηση όσον αφορά στα οικονομικά μίας οικογένειας στην σύζυγο, και θα δείτε ότι συχνά απαντά ο άνδρας αντί αυτής.

Το ίδιο συμβαίνει αν ρωτήσετε έναν εργάτη παρουσία του διευθυντή, μία πληροφορία σε σχέση με την παραγωγή της ημέρας, ε λοιπόν, ο διευθυντής είναι αυτός που θα απαντήσει.

Αυτές οι παρόμοιες περιπτώσεις μπορούν να είναι ένα σημάδι της ιδιαίτερης σχέσης που ονομάζεται συμβιωτική.

Α. Η ΣΧΕΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

Μία σχέση ανάμεσα σε δύο άτομα μπορεί να είναι μία σχέση αυτονομίας. Τα δύο άτομα είναι ανεξάρτητα το ένα από το άλλο και βάζουν από κοινού τα έσοδά τους.

Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ σχέση είναι η σχέση,  όπου τα δύο άτομα είναι κυριολεκτικά εξαρτημένα το ένα από το άλλο.

Υπάρχει ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ όταν δύο ή περισσότερα πρόσωπα συμπεριφέρονται σαν να ήταν όλα μαζί ένα άτομο. Πράγματι κανένα από τα δύο άτομα δεν λειτουργεί με τις τρεις καταστάσεις του ΕΓΩ του, και κανένα απ’ αυτά δεν είναι αυτόνομα.

Β. ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗΣ

Το χαρακτηριστικό της «συμβιωτικής» που αφορά την σχέση ανάμεσα σε δύο άτομα είναι ότι οι περισσότερες Συναλλαγές τους είναι «παράλληλες»: ΓΟΝΕΑΣ- ΠΑΙΔΙ:

α) η επιβίωση του κάθε ατόμου εξαρτάται απ’ αυτήν του άλλου.
π.χ.: – Μία επιχείρηση που έχει δυσκολίες με την αποχώρηση του  Προέδρου της, λόγω σύνταξής του.- Ένας πρόεδρος που αυτοκτονεί λόγω του ότι έπεσε έξω η επιχείρηση.

β) Το άτομο μπορεί να εντοπίσει ότι είναι εγκλωβισμένο μέσα σε μία «συμβιωτική σχέση», από την στιγμή που θα ταυτίσει τον εαυτό του με κάποιον ή με κάτι που δεν είναι και που ουσιαστικά δεν θα ήθελε να κάνει.

π.χ.:- Ένας υπάλληλος που υποστηρίζει, μέχρι και τα πιο σοβαρά λάθη του διευθυντή του. -Ένας διευθυντής τομέα που απαντά στην ερώτηση που απευθύνεται σ’ έναν από τους υπαλλήλους του.

γ) Όταν δύο άτομα κάνουν ένα. Αυτό εκφράζει μεταξύ τους μία επιφανειακή ένωση, που αντιπροσωπεύεται αποτελεσματικά. Συνολικά έχουν σχέση ανάμεσα τους μόνο τρεις Καταστάσεις του ΕΓΩ.

Στην Συμβιωτική

Ενώ στην σχέση αυτονομίας

δ) Η «Συμβιωτική Σχέση» είναι βασικά μία σχέση ΓΟΝΕΑ-ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ  και αποκλείει τις ικανοποιητικές συναλλαγές ΓΟΝΕΑ-ΓΟΝΕΑ, ΓΟΝΕΑ-ΕΝΗΛΙΚΑ, ΕΝΗΛΙΚΑ-ΕΝΗΛΙΚΑ, και ΠΑΙΔΙ-ΠΑΙΔΙ.

Σε μία «συμβιωτική σχέση», μόνο δύο τύποι συναλλαγών είναι δυνατοί μεταξύ των ενεργοποιημένων Καταστάσεων του ΕΓΩ: ΓΟΝΕΑΣ-ΠΑΙΔΙ, ΕΝΗΛΙΚΑΣ-ΠΑΙΔΙ.

Π.χ.: Η «συμβιωτική σχέση» μεταξύ ενός αυταρχικού διευθυντή και ενός προσαρμοσμένου υπαλλήλου εμφανίζεται σχηματικά ως εξής:

ε) Η σκέψη και ο συλλογισμός του ΕΝΗΛΙΚΑ παίζει έναν πολύ μικρό ρόλο στην «συμβιωτική», διότι ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ είναι πάντα «μολυσμένος».

Οι συναλλαγές Ε-Ε είναι δυνατές είτε κάτω από το έλεγχο του ΓΟΝΕΑ είτε κάτω από τον έλεγχο του Προσαρμοσμένου ΠΑΙΔΙΟΥ.

Γ. Η ΑΝΤΙΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ

Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ είναι μία σχέση με «εύθραυστη ισορροπία». Της χρειάζεται λοιπόν αντίβαρο. Το βρίσκει με δύο τρόπους:

1.    Η αντισυμβιωτική σχέση που ισορροπεί την συμβιωτική σχέση:

Π.χ.: ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ – ως προς τον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα, ο σύζυγος παίζει τον ρόλο του ΓΟΝΕΑ και του ΕΝΗΛΙΚΑ, και η γυναίκα περιορίζεται στον ρόλο του Εξαρτημένου ΠΑΙΔΙΟΥ.

Π.χ.: ΑΝΤΙΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ -Ως προς την οικογενειακή ζωή, συνήθως ο άνδρας συμπεριφέρεται σαν το πιο εξαρτημένο από τα παιδιά της γυναίκας του.

2.    Η Συμβιωματική αλυσίδα που μεταβιβάζει την ανισορροπία:

Δ. ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ-ΥΠΕΡΤΙΜΗΣΗ

Στα ενήλικα άτομα η «συμβιωτική» εκφράζεται με μία «φανταστική εξάρτηση» και όχι πλέον με μία «πραγματική εξάρτηση» όπως συμβαίνει στην παιδική ηλικία. Πράγματι το μικρό παιδί εξαρτάται από φυσικής πλευράς (ΠΑΙΔΙ), από πρακτικής πλευράς (ΕΝΗΛΙΚΑΣ), και από κοινωνικής πλευράς (ΓΟΝΕΑΣ), από τα άτομα που ασχολήθηκαν μαζί του.

Αυτή η πραγματική εξάρτηση εκφράζεται λοιπόν από μία «συμβιωτική σχέση» χωρίς μόλυνση.

Κατάσταση εξάρτησης (περασμένη-πραγματική)

Αντίθετα η «ψυχολογική εξάρτηση» ενός μεγάλου ατόμου σε σχέση μ’ ενός άλλου είναι «φανταστική». Προϋποθέτει την ύπαρξη «μολύνσεων» και «αποκλεισμών» στις Καταστάσεις του Εγώ, στα άτομα που είναι σε «συμβιωτική σχέση».

Έτσι ένας υπάλληλος που είναι σε «συμβιωτική σχέση», «παραλύει» στην εργασία του μόλις βρεθεί απέναντι στον διευθυντή του, εφόσον έχει την εντύπωση πως ο διευθυντής του τα ξέρει όλα και κείνος δεν ξέρει τίποτα. Από κει και πέρα, υποτιμά τις ικανότητές του και υπερτιμά αυτές του διευθυντή του.

Φαίνεται ξεκάθαρα πως αυτός ο υπάλληλος περιορίζεται με την φαντασία του μέσα στον τύπο σχέσης που έζησε με τον πατέρα του όταν ήταν παιδί.

Η περίπτωση δεν είναι σπάνια ως προς τις σχέσεις γονέα-παιδιού, ανάμεσα σε διευθυντές και υπαλλήλους και είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε έμφαση στις «λέξεις» πατέρας, και διευθυντής.

Εάν η σχέση είναι σχέση αυτονομίας, ο υπάλληλος του παραδείγματος μας θα έλεγε: «γνωρίζω κάποια πράγματα και ο διευθυντής μου επίσης».

Π.χ.: – Έχω πανεπιστημιακές γνώσεις και κείνος έχει εμπειρίες.
– Είμαι δημιουργικός και κείνος δυναμικός.

Έτσι δεν θα υποτιμούσε ούτε τον εαυτό του, αλλά ούτε και του διευθυντή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα έβγαζε καλύτερα αποτελέσματα από την αμοιβαία συνεργασία μέσα σ’ ένα συλλογικό πνεύμα.

Καμία Κατάσταση του ΕΓΩ δεν θα αποκλειόταν από την σχέση τους και θα συμπεριλάμβανε όλες τις μορφές συναλλαγής.

Είναι δυνατόν να Υπερτιμηθεί (ή να Υπερτιμηθεί):

1- Ένα πρόβλημα
π.χ: – Αυτό δεν είναι πρόβλημα.
– Εάν είναι το μόνο πρόβλημά σας, μην παραπονιέστε!

2- Μία λύση
π.χ.: – Αυτή η λύση δεν είναι εφικτή.
– Μα αν ήταν δυνατόν θα το είχαμε κάνει.

3- Η δυνατότητα να επιλυθεί ένα πρόβλημα
π.χ.: – Τα πράγματα ήταν πάντα έτσι.
– Ξέρετε ότι δεν εξαρτάται από μας.
– Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε γι αυτό.

4- Ένα άτομο ή κάποια άλλη Κατάσταση του ΕΓΩ
π.χ.: – Να σκέφτεστε πρώτα, και να μην κάνετε ανόητες ερωτήσεις!
-Βλέπετε πάντα προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.

Θα παρατηρήσουμε ότι κάθε υποτίμηση ή υπερτίμηση εκφράζεται με «χιαστές συναλλαγές»:

Π.χ.:    ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ της διαίσθησης. (ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΙΔΙ)

Π.χ.: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ της ΛΟΓΙΚΗΣ (ΕΝΗΛΙΚΑΣ)

Π.χ.: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ του ηθικού διδάγματος (ΓΟΝΕΑΣ)

Εάν ένα άτομο έχει υποτιμηθεί επανειλημμένως, κινδυνεύει ν’ αφομοιώσει την υποτίμηση και να αποκλείσει μία Κατάσταση του ΕΓΩ.

Η υποτίμηση δεν διορθώνει την συμπεριφορά του ατόμου, αλλά την τροποποιεί βίαια, παρασύροντας μία εσωτερική διαίρεση και μία διατάραξη στην λειτουργία της Κατάστασης του ΕΓΩ, που σημαδεύτηκε.

Ε. ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΦΟΡΜΟΥΛΕΣ

Όπως είδαμε, ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ παίζει πολύ λίγο ρόλο στην «συμβιωτική». Άρα, η «συμβιωτική» εκδηλώνεται επίσης με την μη-λύση των προβλημάτων, δηλ. την παθητικότητα. Υπάρχουν τέσσερις μορφές συμπεριφορικής παθητικότητας, που συνδέονται με την λύση ενός προβλήματος:

1.    να μην κάνει κάποιος τίποτα.

2.    Να υπέρ-προσαρμόζεται.

3.    Η αναταραχή.

4.    Η ανικανότητα ή η βιαιότητα.

Αν κάποιος καταφέρει να βγει από μία μορφή παθητικότητας, τις περισσότερες φορές θα μετακυλήσει σε κάποια άλλη από τις τρεις.

Η υπέρ-προσαρμοστικότητα θεωρείται μία μορφή παθητικότητας μέσα στην οποία η ενέργεια είναι «καναλισαρισμένη». Είναι επίσης η μορφή παθητικότητας που δίνει την δυνατότητα να περάσει το άτομο στην πραγματική στάση λύσης του προβλήματος.

Η αλλαγή του ατόμου μπορεί να γίνει:

1.    Εντοπίζοντας τις συμβιωτικές σχέσεις.

2.    Εντοπίζοντας τις υποτιμήσεις και υπερτιμήσεις μέσα στις σχέσεις του.

3.    Εντοπίζοντας τις παθητικές φόρμουλες που συντηρεί και να τις αντιστρέψει σε δημιουργικότητα.

4.    Αναπτύσσοντας και βάζοντας σε εφαρμογή μία ενέργεια μεταμόρφωσης που θα του επιτρέψει μία «αυτόνομη»σχέση, με ανοιχτές επικοινωνίες. Μια σχέση   αποτελεσματική και αξιόλογη για τον ίδιο και για τους άλλους. Μια σχέση που θα αποδέχεται την δυνατότητα ανάπτυξης και του εαυτού του και των άλλων και που θα βιώνει μέσα στο ίδιο πλαίσιο το πραγματικό νόημα της ζωής.

©Typologos.com 2012

Ενσυναίσθηση: Πώς να αποφύγετε την ψυχική εξάντληση από τα προβλήματα των άλλων

Φαίνεται ότι η ενσυναίσθηση και η συμπόνια δεν θα είναι ποτέ αρκετά στον κόσμο μας. Ωστόσο, έχουμε αρχίσει να ανακαλύπτουμε ότι η ικανότητά μας να μοιραζόμαστε τα συναισθήματα των άλλων και να βλέπουμε τα πράγματα από τη δική τους οπτική μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα, αν δεν είμαστε προσεκτικοί. Αν βυθιστούμε στη δυστυχία των άλλων χωρίς να κατανοούμε τις διαδικασίες της ζωής, μπορεί να αρχίσουμε κι εμείς να νιώθουμε θυμωμένοι και δυστυχισμένοι. Ποια είναι λοιπόν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ενσυναίσθηση και την εύρεση λύσεων έτσι ώστε όλοι στο τέλος να νιώθουν πιο δυνατοί;

Ευτυχώς, οι έρευνες για τον εντοπισμό της ρίζας της ενσυναίσθησης στον εγκέφαλο οδήγησαν επίσης στην ανακάλυψη ότι με τη σωστή εκπαίδευση μπορούμε να καθορίσουμε το πόσο θα αφήνουμε τα συναισθήματα των άλλων να μας επηρεάζουν. Αυτό είναι ωφέλιμο και για τις 2 περιπτώσεις, αφού θα είμαστε σε θέση να φροντίζουμε τους άλλους χωρίς όμως να νιώθουμε δυσάρεστα και οι ίδιοι. Παρόλο που ο πολιτισμός μας τείνει να κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο και πιο ατομικιστικές χωρίς ενσυναίσθηση, έρευνες έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη «κατοπτρικών νευρώνων», οι οποίοι αντιδρούν στα συναισθήματα που εκφράζονται από τους άλλους και στη συνέχεια τα αναπαράγουν.

Διαβάστε ακόμη: Η δύναμη της ενσυναίσθησης

Η κατανόηση του τρόπου που αισθάνονται οι άλλοι είναι ένας μηχανισμός σύνδεσης με τους άλλους και υπάρχει σε πολλά ζώα. Όσον αφορά τους ανθρώπους, ο ερευνητής Frans de Waal από το Πανεπιστήμιο Έμορι στην Ατλάντα που μελετά τα πρωτεύοντα θηλαστικά ισχυρίζεται ότι ο επηρεασμός από τη συναισθηματική κατάσταση των άλλων ήταν το πρώτη βήμα στην εξέλιξή μας ως συλλογικό είδος.

Η φύση της ενσυναίσθησης περιλαμβάνει την υιοθέτηση της οπτικής κάποιου άλλου ατόμου σε κάθε δεδομένη κατάσταση και την κατανόηση των αναγκών και των εμπειριών του όσο το δυνατόν καλύτερα. Οι άνθρωποι που διαθέτουν ενσυναίσθηση συνήθως καθοδηγούνται από τους στόχους τους και πετυχαίνουν σκόπιμα στις εξετάσεις τους όχι επειδή θέλουν να παίρνουν καλούς βαθμούς, αλλά επειδή θέλουν είναι να κατανοήσουν το θεματικό υλικό και να αξιοποιήσουν τη γνώση τους ως ένα χρήσιμο εργαλείο.

Οι παγίδες όμως της ενσυναίσθησης είναι εμφανείς σε όποιον έχει μπει σε ένα δωμάτιο γεμάτο μωρά. Αν κάποιο από αυτά αρχίσει να κλαίει, πολύ σύντομα αρχίζουν όλα. Τα μωρά δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στα δικά τους συναισθήματα και των άλλων κι έτσι ό,τι νιώθει ένα από αυτά το νιώθουν όλα. Τόσο τα αρνητικά όσο και τα θετικά συναισθήματα εξαπλώνονται σαν ιός. Καθώς η αίσθηση του εαυτού μας εξελίσσεται, μαθαίνουμε να διακρίνουμε τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων από τα δικά μας, αν και διάφορα πρόσφατα πειράματα σχετικά με τη συμπεριφορά μας στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν ότι δεν είμαστε εντελώς απαλλαγμένοι από τον κίνδυνο της μετάδοσης των συναισθημάτων.

Πολλές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει ότι το δίκτυο «ενσυναίσθησης για τον πόνο» υπάρχει και ότι δεν μπορεί να κάνει διάκριση αν ο πόνος που παρατηρεί είναι σωματικός ή ψυχικός. Η Tania Singer από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στον τομέα της Ανθρώπινης Νόησης και των Επιστημών του Εγκεφάλου στη Λειψία της Γερμανίας αναφέρει: «Η βασική αρχή είναι η ίδια».

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει φανερό ότι δεν νιώθουμε μόνο τον πόνο των δικών μας ανθρώπων. Τα πρώτα στοιχεία προήλθαν από ανθρώπους που εργάζονταν στον τομέα της φροντίδας της υγείας, οι οποίοι συχνά έρχονται αντιμέτωποι με το άγχος και τον πόνο των άλλων, όπως συμβαίνει με το προσωπικό στα άσυλα ανιάτων, τους νοσηλευτές, τους ψυχοθεραπευτές και τους παιδιάτρους. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ένα είδος ψυχικής εξάντλησης εξαιτίας της ενσυναίσθησης άρχισε να αποκτά ολοένα και περισσότερες αποδείξεις για την ύπαρξή της ενώ το φαινόμενο περιελάμβανε ονομασίες όπως «δευτερεύον μετατραυματικό στρες» και «έμμεσα τραύματα».

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν μειωμένη ικανότητα να νιώσει κάποιος ενσυναίσθηση και συμπαράσταση, αυξημένο θυμό και άγχος και αποστασιοποίηση. Διάφορες μελέτες συνδέουν αυτά τα συμπτώματα με μια αδιάφορη στάση απέναντι στους ασθενείς, αποπροσωποποίηση και μειωμένο ποσοστό φροντίδας.

Είναι ίσως αναμενόμενο το γεγονός ότι η ψυχική εξάντληση λόγω ενσυναίσθησης μπορεί να επηρεάσει τα άτομα που έρχονται αντιμέτωπα με τον πόνο των άλλων και ειδικά όσους εργάζονται σε άσυλα ανιάτων. Αν ψάχνετε κάποιον για να σας συμπαρασταθεί, μιλήστε με κάποια γυναίκα στα 50 της. Αν και ο εγκέφαλος των περισσοτέρων ανθρώπων είναι προγραμματισμένος να διαθέτει ενσυναίσθηση, οι γυναίκες ηλικίας πάνω από 50 ετών είναι σε θέση να την εκφράσουν περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους. Είναι λοιπόν μια υποομάδα του πληθυσμού η οποία αρχίζει να βιώνει το στρες της ενσυναίσθησης περισσότερο από άλλες.

Οι φροντιστές υγείας πρέπει να διαθέτουν ενσυναίσθηση, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό δεν σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Τόσο η Νευροεπιστήμη όσο και η Ψυχολογία έχουν αποκαλύψει μια σημαντική διάκριση ανάμεσα σε 2 πτυχές της ενσυναίσθησης: η συναισθηματική μεταδοτικότητα, η οποία σημαίνει ότι μοιραζόμαστε τα συναισθήματα του άλλου ατόμου και η ενσυναίσθητη ανησυχία, η οποία συνεπάγεται τη δημιουργία ενός στόχου προκειμένου να απαλύνουμε τον πόνο αυτού του ατόμου.

Διαβάστε επίσης: Πως η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης αλλάζει τον εγκέφαλο

Η μεν πρώτη σημαίνει ότι τα όρια ανάμεσα στον εαυτό μας και τους άλλους είναι ασαφή, ενώ η δεύτερη απαιτεί τη διατήρηση ή ακόμη και την ενίσχυση αυτών των ορίων. Μαθαίνοντας να εφαρμόζουμε το ένα αλλά όχι το άλλο αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για το πώς οι φροντιστές υγείας μπορούν ταυτόχρονα να φροντίζουν τους ασθενείς τους αλλά και τον εαυτό τους.

Οι γιατροί μπορεί να βιώσουν ιδιαιτέρως την ψυχική εξάντληση λόγω ενσυναίσθησης στην αρχή της πρακτικής τους και στη συνέχεια να μην δίνουν σημασία στα παράπονα των ασθενών τους. Μια σχέση γιατρού-ασθενή που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την ενσυναίσθηση δεν ανακουφίζει απλώς τους ασθενείς – στην πραγματικότητα αλλάζει την αντίδραση του εγκεφάλου στο στρες και αυξάνει την αντοχή στον πόνο και μάλιστα ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι το ίδιο το φάρμακο.

Η ψυχολόγος Sophia Tranter αναφέρει τα εξής: «Η σύνδεση και οι στατιστικοί συσχετισμοί των σχέσεων με επίκεντρο τον ασθενή και τα αποτελέσματα για την υγεία τους αποτελούν πλέον μέρος του προγράμματος ιατρικών σπουδών σε πολλά Πανεπιστήμια. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η σχέση και η στάση ενός γιατρού απέναντι στον ασθενή του και η καλή κατάσταση της υγείας του σχετίζονται σε πιο σημαντικό βαθμό ακόμη και από την ίδια τη φαρμακευτική αγωγή».

Η υπερβολική ενσυναίσθηση

Για όσους είναι λιγότερο επιρρεπείς στο να βιώνουν το «στρες της ενσυναίσθησης», ίσως είναι δελεαστικό να το απορρίπτουν ως το πρόβλημα κάποιου άλλου. Αυτή η αντίληψη είναι κοντόφθαλμη, λέει η Olga Klimeck από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης. «Οι άνθρωποι που βιώνουν πιο έντονο το στρες της ενσυναίσθησης στην καθημερινή τους ζωή έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν επιθετικοί όταν τους προκαλέσουν, ακόμη και απέναντι σε κάποιον που δεν τους έφταιξε».

Η ειρωνεία είναι ότι οι επιδράσεις της υπερβολικής ενσυναίσθησης μπορεί να υποσκάπτουν τα οφέλη της, όπως για παράδειγμα την αμοιβαία συνεργασία. «Ακόμη και η βραχυπρόθεσμη δυσφορία που προκαλείται εξαιτίας της ενσυναίσθησης οδηγεί στην επιθυμία να δραπετεύσει κάποιος από μια κατάσταση και ταυτοχρόνως γεννά την επιθυμία να βοηθήσει», λέει ο Michael Poulin από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Αν έτσι είναι τα πράγματα, μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Ίσως μπορούμε, ισχυρίζεται ο Christian Keysers από το Ολλανδικό Ινστιτούτο Νευροεπιστημών του Άμστερνταμ: «Όπως ακριβώς μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν να ρυθμίζουν καλύτερα τα δικά τους συναισθήματα, κάποιοι άλλοι ρυθμίζουν αποτελεσματικότερα την ενσυναίσθηση». Η έρευνά του δείχνει ότι δεν παραμένουμε με το ίδιο ποσοστό ενσυναίσθησης με το οποίο γεννιόμαστε, αλλά υιοθετούμε και τις στρατηγικές των άλλων. Το 2014, ο Keysers και οι συνεργάτες του εξέτασαν τον τρόπο που αντιδρούσαν οι άνθρωποι που είχαν διαγνωστεί με ψυχοπάθεια και που συνήθως θεωρείται ότι δεν έχουν την ικανότητα ενσυναίσθησης, όταν έβλεπαν εικόνες ανθρώπων που υποφέρουν.

Σε επιστημονικές μελέτες, οι συμμετέχοντες με υψηλό βαθμό ψυχοπάθειας παρουσίασαν σημαντικά μικρότερη ενεργοποίηση στον μεσοκοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό, τον πλευρικό κογχομετωπιαίο φλοιό, την αμυγδαλή και την περιυδραγωγό φαιά ουσία του εγκεφάλου, αλλά περισσότερη δραστηριότητα στο ραβδωτό σώμα και τη νησίδα σε σύγκριση με την ομάδα έλεγχου.

Ένα από τα προβλήματα στη λειτουργία των εταιρικών οργανισμών που θεωρείται ότι ενισχύονται από τα άτομα με ψυχοπαθητικές τάσεις, είναι ότι δεν γίνεται φανερό άμεσα το κακό που προκαλούν στους άλλους. Μια νευρική αντίδραση στο στρες των άλλων, όπως ο πόνος, θεωρείται ότι προκαλεί αρνητική αντίδραση στον παρατηρητή και μπορεί να λειτουργήσει ως έναυσμα για την αναστολή της επιθετικότητας ή τη δημιουργία κινήτρου για προσφορά βοήθειας.

Διαβάστε: Η ενσυναίσθηση πηγάζει από την αυτεπίγνωση

Στην αρχή, η επιστημονική ομάδα παρουσίασε στους συμμετέχοντες εικόνες χωρίς καμιά οδηγία για το τι θα έπρεπε να αισθάνονται. Ο εγκέφαλος των εθελοντών έδειξε, όπως είχε προβλεφθεί, λιγότερη δραστηριότητα σε τομείς που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση και τα συναισθήματα, καθώς και στη νησίδα, σε σύγκριση με τον εγκέφαλο των υγιών ανθρώπων.

Στη συνέχεια, ο Keysers ζήτησε από τους εθελοντές που έπασχαν από ψυχοπάθεια να δείξουν ενσυναίσθηση συνειδητά και τότε κάτι πολύ διαφορετικό συνέβη: η αντίδραση του εγκεφάλου τους ήταν όμοια με αυτήν της ομάδας ελέγχου («Trends in Cognitive Science», τόμος 18, σελ 163). Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν η λειτουργία της ενσυναίσθησής σας είναι «απενεργοποιημένη», μπορείτε να την ενεργοποιήσετε όποτε το επιθυμείτε. Σύμφωνα με τον Keysers αυτό μας έδωσε χρήσιμες πληροφορίες: κατέστη σαφές ότι ένα εύρος ενσυναίσθησης θα μπορούσε να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους.

5 μέθοδοι για να εμποδίσετε την ψυχική εξάντληση λόγω ενσυναίσθησης

Στο κατάλληλο ποσοστό, η ενσυναίσθηση είναι αναμφισβήτητα κάτι πολύ ωφέλιμο, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη διάφορες μεθόδους προκειμένου να προστατέψουμε τον εαυτό μας σε περίπτωση που κάνουμε κάποιο επάγγελμα που απαιτεί υψηλό βαθμό ενσυναίσθησης.

1. Μάθετε ποια είναι τα ευαίσθητα σημεία σας

Όλοι έχουμε κάποιο σημείο στο σώμα μας που είναι πιο ευαίσθητο στην απορρόφηση του στρες των άλλων. Εξετάστε το σώμα σας για να προσδιορίσετε το δικό σας. Είναι ο αυχένας σας; Μήπως πάσχετε από πονόλαιμο, πονοκέφαλο ή λοιμώξεις της ουροδόχου κύστης; Μόλις ξεκινήσουν τα συμπτώματα, τοποθετήστε την παλάμη σας εκεί και αρχίστε να στέλνετε αγάπη και καλοσύνη στην περιοχή για να απαλύνετε τη δυσφορία. Για μακροχρόνια κατάθλιψη ή πόνο, εφαρμόστε αυτή τη μέθοδο καθημερινά για να ενισχύσετε τον εαυτό σας. Είναι ανακουφιστικό και δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας και αισιοδοξίας. Να θυμάστε ότι ο πόνος των άλλων δεν είναι δικός σας.

2. Επικεντρωθείτε στην αναπνοή σας

Η συγκέντρωση στην αναπνοή σας για λίγα λεπτά μπορεί να σας ανακουφίσει σημαντικά από τον πόνο που εκδηλώνεται στο σώμα σας. Σας βοηθά στη συγκέντρωση και σας συνδέει με τη δύναμή σας. Η γιόγκα είναι επίσης μια εξαιρετική μέθοδος που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία.

3. Βάλτε περιορισμούς και όρια

Δεν χρειάζεται να είστε συνεχώς σαν ανοιχτό βιβλίο. Ελέγξτε πόσο χρόνο περνάτε ασχολούμενοι με αγχώδεις ανθρώπους ή ανθρώπους που υποφέρουν και μάθετε να λέτε «όχι». Να θυμάστε ότι το «όχι» αποτελεί μια ολοκληρωμένη πρόταση. Αν κάνετε ένα επάγγελμα που δεν μπορείτε να το εφαρμόσετε αυτό, τότε δοκιμάστε προσαρμοστικές στρατηγικές που θα σας επιτρέψουν να θέτετε όρια ώστε να επέλθει ισορροπία ανάμεσα στα αρνητικά και τα θετικά.

4. Δημιουργήστε ένα σύστημα υποστήριξης

Κατασκευάστε ένα δίκτυο θετικής επιρροής από ανθρώπους γνωστούς σας αλλά και επαγγελματικές επαφές. Αποκτήστε συναισθηματική νοημοσύνη ώστε να αναγνωρίζετε πότε χρειάζεστε βοήθεια και πότε η ενσυναίσθησή σας μετατρέπεται σε τοξική για τον εαυτό σας. Όταν καταλάβετε ότι γίνεστε υπερβολικά συναισθηματικοί, τηλεφωνήστε σε έναν φίλο ή σύμβουλο και εξηγήστε του ήρεμα την κατάσταση. Συχνά ένα άτομο που θα είναι αντικειμενικό μπορεί να σας δώσει μια διαφορετική οπτική ή μια καινούρια προσέγγιση.

5. Υιοθετήστε τη φιλοσοφία ότι όλα τα πράγματα είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι

Κάποιοι άνθρωποι πάντα θα υποφέρουν. Αυτή είναι η πορεία τους και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι να δράσουν. Να ξέρετε ότι βρίσκονται ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε τη δεδομένη χρονική στιγμή. Μπορείτε να τους παρηγορήσετε, να τους καθοδηγήσετε και να τους επηρεάσετε, αλλά κανείς δεν θα αλλάξει ποτέ την κατάστασή τους παρά μόνο οι ίδιοι. Εσείς αποτελείτε τον αγωγό για την αλλαγή τους και τίποτα περισσότερο.

http://enallaktikidrasi.com/

5 ενδείξεις ότι η σχέση σας έχει τελειώσει

O γάμος δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση κι όταν αναπόφευκτα χτυπήσει την πόρτα της σχέσης η κρίση, πολλά ζευγάρια αναρωτιούνται αν το διαζύγιο είναι η μόνη επιλογή που τους έχει απομείνει.

Σε πολλές περιπτώσεις η επικοινωνία, η συζήτηση αυτών που ενοχλούν ή που έφεραν μια ψυχρότητα, η ανανέωση της δέσμευσης, είναι τα μόνα πράγματα που χρειάζονται για να ξαναζεσταθεί η σχέση. Αλλες φορές, όμως, ο γάμος έχει εκτροχιαστεί για τα καλά.

Οσο σκληρό και αν φαίνεται για δύο ανθρώπους που έδωσαν όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης, το διαζύγιο μερικές φορές μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουν το ηθικό τους και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.

Αν αναρωτιέστε μήπως αυτή είναι η δική σας περίπτωση (ή αν απλά θέλετε να προσέξετε τυχόν προειδοποιητικά σημάδια ότι η σχέση δεν πάει παρακάτω), εξετάστε τα εξής:

1. Eνας από τους δυο (ή και οι δύο) έχει αποχωρήσει ήδη από τη σχέση

Οι συναισθηματικές «παύσεις» συχνά δεν διορθώνονται όταν ο ένας από τους δύο συντρόφους αρνείται να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο, για να αναθερμανθεί η σχέση. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα, αυτός που έχει ήδη αποχωρήσει από τη σχέση συχνά προσποιείται ότι το αγνοεί, αρνείται ότι έχει απομακρυνθεί ή ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Δυστυχώς, δεν μπορείτε να διορθώσετε έναν γάμο με κάποιον που υποκρίνεται πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

2. Η σχέση ενέχει κακοποίηση

Είτε η κακοποίηση είναι σωματική είτε λεκτική, δεν πρέπει ποτέ να μείνετε με έναν σύντροφο που σας κακομεταχειρίζεται, ειδικά αν έχετε παιδιά που βιώνουν ή είναι μάρτυρες αυτής της κακοποίησης. Οσο τρομακτικό κι αν μοιάζει, ο μόνος τρόπος για να δοθεί ένα τέλος στην κακοποίηση είναι να βγείτε από αυτή την κατάσταση το συντομότερο δυνατόν.

3. Υπάρχει συνεχόμενη απιστία

Ενώ πολλά ζευγάρια θεωρούν ακόμα και τη μία φορά απιστίας κάτι ασυγχώρητο, είναι άλλοι που καταφέρνουν και την αφήνουν πίσω τους, συνεχίζοντας κανονικά τη ζωή τους. Ωστόσο, αν η απιστία συνεχίζεται, ίσως έχει έρθει η ώρα να πείτε αντίο. Η μονογαμία είναι μια επιλογή και δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να την κάνουν.

4. Ο εθισμός σε ουσίες ή συνήθειες παραμένει αθεράπευτος

Υπάρχουν πολλά ζευγάρια που δουλεύουν μαζί για να βοηθήσουν το ένα μέλος της σχέσης να ξεφύγει από τον εθισμό και μετά από την επιτυχία της προσπάθειας η σχέση τους είναι καλύτερη από ποτέ. Αν, όμως, ο εξαρτημένος αρνείται να παραδεχθεί ότι υπάρχει πρόβλημα εθισμού του και αυτός ο εθισμός δεν γίνεται καμία προσπάθεια να αντιμετωπιστεί (είτε πρόκειται για τυχερά παιχνίδια, για σεξ, για τοξικομανία, αλκοόλ κ.λπ.) τότε είναι πιθανό η μόνη λύση που απομένει να είναι το διαζύγιο. Ο εθισμός είναι μια φοβερή, καταστροφική συνήθεια, αλλά μερικές φορές το καλύτερο πράγμα που έχετε να κάνετε είναι να το βάλετε στα πόδια για να προστατεύσετε τον εαυτό σας και τα παιδιά σας (αν έχετε).

5. Η σεξουαλική έλξη έχει πεθάνει

Πολλά ζευγάρια περνούν μήνες ή ακόμα και χρόνια χωρίς να επιθυμούν πια σεξουαλικά ο ένας τον άλλο. Αυτή η έλλειψη της λίμπιντο είναι μια επίπονη διαδικασία στη σχέση και ενδέχεται να είναι ένα καμπανάκι που σημαίνει το θάνατο του γάμου σας. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει κανείς σε μια σχέση στην οποία ο ένας επιθυμεί τη σεξουαλική ικανοποίηση και ο άλλος δεν μπορεί ή δεν είναι διατεθειμένος να την προσφέρει.

Βεβαιωθείτε ότι έχετε βοήθεια όταν χρειάζεται

Εφόσον είστε πρόθυμοι να παλέψετε για τη σχέση σας, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην αντιμετωπίσετε τα προβλήματα ως ζευγάρι. Αλλά μην περιμένετε πολύ. Συζητήστε τα μεταξύ σας ή με κάποιον σύμβουλο γιατί όσο περιμένετε τόσο πιο περίπλοκα μπορούν να γίνουν. Αν ούτε με τη συζήτηση ή τις συμβουλές βρεθεί κάποια άκρη, τότε αυτό θα είναι η απόδειξη ότι η σχέση σας οριστικά και αμετάκλητα έχει τελειώσει.

http://www.medinova.gr/

Τα θέατρα ελέγχου: Οι ρόλοι με τους οποίους θέλουμε να ελέγξουμε τους άλλους

Η οικογένεια θεωρείται πρωτογενής φορέας κοινωνικοποίησης, καθώς η αλληλεπίδραση των μελών της χαρακτηρίζεται από ισχυρές διαπροσωπικές και συναισθηματικές σχέσεις. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου, πρωτογενείς και δευτερογενείς φορείς (σχολείο, εργασία, κράτος, Εκκλησία) συνυπάρχουν και ασκούν επιρροή. Η οικογένεια, λοιπόν, καθορίζει τις αξίες, τις συνήθειες, τους κανόνες και τις αντιλήψεις του παιδιού πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα, δηλαδή θεωρείται σημαντική όχι μόνο για την επιβίωση του ατόμου αλλά και για την συναισθηματική του ακεραιότητα.

Στα πλαίσια της οικογένειας, διαμορφώνονται και κάποιες εικόνες, οι οποίες αποτυπωμένες στο υποσυνείδητο μας, καθορίζουν την συμπεριφορά μας στο μέλλον. Για παράδειγμα, έχοντας μία τυραννική εικόνα για τους γονείς μας, πιθανόν στο μέλλον να αποκτήσουμε το προφίλ ενός τυραννικού και πιο σκληρού ανθρώπου, αντίστοιχα συμβαίνει αν οι γονείς μας φέρονταν επικριτικά ή υιοθετούσαν συχνά το ρόλο του θύματος.
Δείτε: Συνειδητό και Υποσυνείδητο: Γιατί δεν ελέγχουμε τη ζωή μας;

Ο Φρόυντ, μιλούσε για μηχανισμούς άμυνας όπως η προβολή κατά την οποία το άτομο προβάλλει σε άλλους τάσεις, σκέψεις, κίνητρα που στο ίδιο προκαλούν άγχος ή δεν είναι αποδεκτά. Όποια πορεία και αν ακολουθήσουμε καταλήγουμε ότι ο άνθρωπος αναλαμβάνει κάποιον ρόλο. Οι ρόλοι αυτοί ποικίλλουν και με βάση κάποια κοινά χαρακτηριστικά έχουν την δυνατότητα να ομαδοποιηθούν.

Η έννοια «θέατρο ελέγχου» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον James Redfield στο βιβλίο «Η ουράνια προφητεία». Ο λόγος που οι άνθρωποι υιοθετούν κάποια πρότυπα είναι η επιβίωση. Η διαφορά της κοινωνίας μας από αυτή της ζούγκλας έγκειται στο ότι η πρώτη αποτελείται από άτομο με νόηση και ατομικότητα. Η ανθρώπινη κοινότητα δεν έχει να κάνει πάντα με την μυϊκή δύναμη, όπως συμβαίνει με τα ζώα, αλλά με την νοητική ικανότητα. Ως εκ τούτου, μπορεί να παρατηρήσουμε νωχελικά, αδύναμα άτομα να εξουσιάζουν δεκάδες ή και χιλιάδες άλλους, ή να παρατηρήσουμε άτομα που δεν φέρουν καμία μόρφωση, παιδεία και καλλιέργεια να εξουσιάζουν μια οικογένεια, μια κοινότητα κ.λπ.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που υιοθετούν πρότυπα συμπεριφοράς το κάνουν σε ένα ασυνείδητο επίπεδο, ενστικτωδώς δηλαδή, ανταποκρινόμενοι στο ένστικτο της επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου αν δεν είναι αρκετά δυνατοί, κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Υπάρχουν ωστόσο αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν και συνειδητά εφαρμόζουν αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών στον συνάνθρωπό τους, προσπαθώντας έτσι να τον χειραγωγήσουν.

Ας δούμε τα θέατρα ελέγχου:

Το θέατρο του τρομοκράτη:
Οι τρομοκράτες καταφέρνουν να κάνουν τους άλλους να τους προσέξουν με τη θορυβώδη συμπεριφορά τους, τη σωματική τους δύναμη, τις απειλές, τα απρόσμενα ξεσπάσματα. Όλοι φοβούνται ότι ο τρομοκράτης θα κάνει κάποιο σχόλιο που θα τους ντροπιάσει, ή θα θυμώσει μαζί τους, ή θα πάθει κρίση μανίας. Εγωκεντρικά άτομα κατά βάση, δίνουν συνεχώς διαταγές, φέρονται αυταρχικά, είναι άκαμπτοι, σαρκαστικοί… παρ’ όλο που αρχικά δεσμεύουν τους άλλους, δημιουργώντας μια αύρα δύναμης.
Ο τρομοκράτης έλκει, ζει, βιώνει, όλα τα απρόοπτα-απρόσμενα. Κάθε στιγμή ο τρομοκράτης, και ενώ είναι μόνος του, ζει και βιώνει τη ζωή του, κάνει σκέψεις τελείως απρόσμενες κι αναπάντεχες. “Κι αν συμβεί αυτό ή εκείνο; Αν η γυναίκα μου έτσι, αν πάρει φωτιά το σπίτι μου, αν χάσω τη δουλειά μου και δεν μπορώ να ζήσω, εγώ και η οικογένειά μου;”

Το θέατρο του θύματος:
Από έναν τρομοκράτη γεννιέται και το θύμα. Το θύμα νιώθοντας ότι ο τρομοκράτης του κλέβει ενέργεια, προσπαθεί να σταματήσει την απειλητική επαφή, παίρνοντας μια ζαρωμένη, ανήμπορη στάση… Το θύμα προσπαθεί να κάνει τον τρομοκράτη να νιώσει ένοχος για να σταματήσει την επίθεση…
Δε νιώθουν ποτέ ότι έχουν αρκετή δύναμη για να αντιμετωπίσουν ενεργητικά τον κόσμο, γι” αυτό προσπαθούν να προκαλέσουν συμπάθεια, προσελκύοντας ενέργεια προς το μέρος τους. Όταν χρησιμοποιούν τη σιωπηλή συμπεριφορά, τείνουν να ολισθήσουν προς το θέατρο του απόμακρου, αλλά ως θύματα που είναι, φροντίζουν να μη περάσει απαρατήρητη η σιωπή τους.

Το θέατρο του ανακριτή:
Οι ανακριτές δεν είναι τόσο απειλητικοί από την άποψη της σωματικής βίας, αλλά τσακίζουν το ηθικό και τη θέληση του άλλου αμφισβητώντας νοητικά όλες τις δραστηριότητες και τα κίνητρά του. Είναι εχθρικοί επικριτές που προσπαθούν συνεχώς να φέρουν έτσι τα πράγματα, ώστε να φανεί ότι οι άλλοι ευθύνονται για οτιδήποτε στραβό. Καθώς οι άλλοι αγωνίζονται να αποδείξουν την αξία τους ή να απαντήσουν στις επικρίσεις τους, τόσο περισσότερη ενέργεια του στέλνουν και τον τροφοδοτούν. Οι ανακριτές βρίσκονται πάντοτε σε επαγρύπνηση. Εμφανίζονται κυνικοί, σκεπτικιστές, σαρκαστικοί, εκνευριστικοί, τελειομανείς ή υποκριτικά ενάρετοι, ακόμα και ύπουλοι ή αδίστακτοι στους τρόπους που χρησιμοποιούν για να ελέγξουν τους άλλους. Αρχικά δεσμεύουν όλους με το πνεύμα τους, την αλάνθαστη λογική τους, τα αντικειμενικά γεγονότα που παραθέτουν και τη διανόηση τους.

Το θέατρο του απόμακρου:
Τα απόμακρα άτομα είναι χαμένα σ΄ ένα δικό τους εσωτερικό κόσμο από ανεπίλυτεςσυγκρούσεις, φόβους και αυτοαμφιβολίες. Πιστεύουν ασυνείδητα ότι αν υποκρίνονται τον μυστηριώδη ή τον αδιάφορο, κάποιος θα έρθει να τους τραβήξει έξω. Συχνά νιώθουν μοναξιά και κρατούν απόσταση από φόβο ότι οι άλλοι θα τους επιβάλλουν τη θέλησή τους ή θα αμφισβητήσουν τις αποφάσεις τους. Πιστεύουν ότι πρέπει να τα κάνουν όλα μόνοι τους και γι αυτό δεν ζητούν βοήθεια. Χρειάζονται ελεύθερο χώρο γύρω τους και συχνά αποφεύγουν τις δεσμεύσεις.

Το θέατρο του Κλόουν:
Ο κλόουν τραβά την προσοχή των γύρω του και διεκδικεί τον έλεγχό τους, βομβαρδίζοντάς τους με τέτοια αστεία που είναι αδύνατον να μην κάνει τους πάντες να γελούν. Ο κλόουν είναι πολύ ανασφαλής, έχει συνήθως τάσεις αυτοκαταστροφής και δεν έχει καθόλου καλή σχέση με τον εαυτό του. Πίσω από τα αστεία του κρύβεται στην πραγματικότητα ένα πολύ θλιμμένο, νευρικό και αγχώδες πλάσμα.
Τα αστεία του είναι σε μορφή ατάκας και εάν τα σκεφτείτε αργότερα δεν θα σας φανούν πλέον. Ο κλόουν, αν και μπορεί να σας κάνει να περνάτε καλά, κάνοντας την αφαίμαξη πιο γλυκιά από όλους τους υπόλοιπους, ωστόσο δεν παύει να είναι κι αυτός ένας έλεγχος.

Σίγουρα θα έχετε εντοπίσει σε ποιον τύπο ανήκετε εσείς και οι άλλοι γύρω σας. Αυτό όμως που έχει βαρύνουσα σημασία είναι η προσέγγιση της αυθεντικότητας του χαρακτήρα μας, γιατί μόνο με την πραγματική ουσία μας, μόνο με την αληθινή φύση των αντιδράσεων μας καταφέρνουμε να συνάψουμε σχέσεις με τους συνανθρώπους μας οι οποίες θα είναι ανθεκτικές στο χρόνο. 

Δείτε στην συνέχεια αυτό το πολύ καλό και επεξηγηματικό βίντεο που δίνει και τους συνδυασμούς που προκύπτουν από το θέατρο που παίζει ο καθένας μας. Δίνει επίσης ορισμένες εξηγήσεις, αλλά και λύσεις!! Συνδυάζει την πνευματικότητα και την ψυχολογία για να μας ευαισθητοποιήσει σχετικά με την ανειλικρίνειά μας προς τον εαυτό μας, το θέατρο που παίζουμε στον κόσμο.
Το ότι η εγκλοβισμένη ενέργεια που δημιουργεί τα θέατρα μπορεί να μετασχηματιστεί σε δύναμη όταν τη συνειδητοποιήσουμε, είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα σημαντικό σημείο. Αλλά η συνειδητοποίηση δεν πρέπει να είναι μόνο διανοητική — συνειδητοποιούμε κάτι με όλο μας το είναι και νιώθουμε την ενέργειά του.
Αλλιώς, η δύναμη αυτή θα είναι ψεύτικη και θα’ναι ακόμα ένα θέατρο.
Η πραγματική δύναμη είναι πολύ απαλή. Είναι δύναμη της συνειδητότητας…

http://proionta-tis-fisis.com/