Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνεντεύξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 3 Απριλίου 2020

Δανέζης: Μποζόνιο Χιγκς – Τι μας Κρύβουν για το Θάνατο.


Μάνος Δανέζης - Συμπαντική αλήθεια και Matrix - Αφύπνιση Συνείδησης
«Όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας»
Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης που θα μας αποκαλύψει ό,τι δεν γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο…
Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!
Χρήστος Ελμάζης
Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;
Να ξεκινήσω λέγοντας ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς.
Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί.
Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.
Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου…
Προσέξτε, δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.
Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: «Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν».
Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.
Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;
Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας.
Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;
Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.
Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;
Ακριβώς!
Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;
Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.
Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση,έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.
Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος,χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.
Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;
Όχι,είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).
Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.
Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι» της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο,τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.
Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.
Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.
Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.
Θεωρητικά, ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.
Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.
Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.
Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.
«Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…
Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα. Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.
Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;
Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα.Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.
Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!
Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…
Ακριβώς. Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.
Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, έναmatrix.
Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της.Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.
Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.
Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;
Ακριβώς,όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.
Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.
Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.
Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες,για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Τρίτη 31 Μαρτίου 2020

«Ακούστε μας!! Για 560 ευρώ θέλουμε και ρισκάρουμε την ζωή μας, δεν είμαστε αναλώσιμοι»

 

Γράφει η Ζέτα Φλισκανοπούλου
Η 44χρονη Κατερίνα Μιχελάκη είναι μητέρα, εργαζόμενη στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών «Η Σωτηρία» στην αποθήκη τροφίμων με 12μηνη σύμβαση εργασίας μέσω ΑΣΕΠ.
Σε μια συνέντευξη από καρδιάς, γεμάτη αλήθειες, μιλώντας για τις συνθήκες δουλειάς της στο νοσοκομείο και την ουσία των πραγμάτων απλά μας καθηλώνει. Είναι ακόμα μια από τις εργαζόμενες στο νοσοκομείο Σωτηρία που προς τιμήν της, δεν σκέφτηκε να «εκμεταλλευθεί» το δικαίωμα της άδειας ειδικού σκοπού και ας έχει ανήλικο παιδί. «Μας ζήτησαν να «βάλουμε πλάτη» σε αυτή την δύσκολη στιγμή, να συνεχίσουμε κανονικά την δουλειά μας χωρίς μάσκες, ακολουθώντας τους κανόνες υγιεινής. Εμάς με την 12μηνη σύμβαση που για 560 ευρώ ρισκάρουμε την ζωή μας, την ζωή των ηλικιωμένων γονιών μας , των παιδιών μας και μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμους ….πολύ θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος, αν νοσήσει το 1/10 του ήδη λιγοστού προσωπικού τι ακριβώς θα γίνει»
Το Σωτηρία είναι ένα νοσοκομείο αναφοράς για τον Κορωνοιό. Παρόλα αυτά αρνήθηκες να λάβεις την άδεια ειδικού σκοπού και ας έχεις ανήλικο μικρό-παιδί. Έχει ενδιαφέρον να ακουστεί το σκεπτικό σου και για ποιο λόγο πήρες αυτή την απόφαση.
– Εργάζομαι στο Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος “Η Σωτηρία”, ως εργάτρια στην αποθήκη τροφίμων. Όταν, λόγω των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση, λόγω της αποφυγής εξάπλωσης της πανδημίας, ανακοινώθηκε και το κλείσιμο των σχολικών μονάδων, σκεφτήκαμε ότι με την άδεια ειδικού σκοπού, ίσως θα μπορούσε με την παρουσία ενός γονέα στο σπίτι να εξισορροπηθεί η κατάσταση. Όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολη η απομόνωση… πόσο μάλλον για τα παιδιά, που δεν έχουν πλήρη αντίληψη της κατάστασης! Μόλις όμως το ξανασκέφτηκα, συνειδητοποίησα ότι από τα δέκα άτομα που εργαζόμαστε με κυκλικό ωράριο στο ίδιο πόστο, οι επτά έχουμε παιδιά κάτω των 15 ετών και είτε δουλεύουμε και οι δύο γονείς, είτε πρόκειται για μανούλες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδάκια τους. Δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε όλοι ταυτόχρονα. Συζητώντας το μεταξύ μας, αποφασίσαμε να μην αιτηθούμε την ειδική άδεια όσοι έχουμε εναλλακτικές λύσεις.. προκειμένου να την λάβουν όσοι πραγματικά την έχουν ανάγκη. Το αυτονόητο!! Κανείς από εμάς δεν σκέφτηκε να “εκμεταλλευτεί” αυτό του το δικαίωμα! Δυστυχώς όμως, όταν ζητήθηκε από μια μαμά η ειδική άδεια, αρνήθηκαν… με τη δικαιολογία ότι κανείς από τους υπόλοιπους γονείς – δικαιούχους δεν είχε αιτηθεί και θα έπρεπε πρώτα να ζητήσουν ΟΛΟΙ για να επιλεγούν εξ άνωθεν ποιοι θα κάνουν χρήση της άδειας….!!
Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό και δεν ξέρω αν καταθέσω την αίτηση και γίνει αποδεκτή, αν θα μπορώ εν συνεχεία να την παραχωρήσω σε κάποια συνάδελφο που την έχει μεγαλύτερη ανάγκη από μένα. Αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε την πολυτέλεια να μιλάμε για ποιότητα ζωής, όμως δεν μπορούμε να αφήνουμε μωρά στους υπερήλικους ασθενείς γονείς μας ή στη γειτονιά! Άλλωστε βάσει των κανόνων διαφύλαξης της διασποράς του ιού, είναι απαγορευμένο!!!

-Νιώθεις ότι μπορείς να ανταποκριθείς στα νέα ενδονοσοκομειακά δεδομένα  ή νιώθεις ότι όλα κινούνται εκτός ελέγχου;
-Θα ήταν άδικο να πω ότι όλα κινούνται εκτός ελέγχου. Καταλαβαίνω ότι η συγκεκριμένη κατάσταση είναι  πρωτόγνωρη για όλους μας, εντός και εκτός νοσοκομείων και αναγνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι παλεύουν για να αντιμετωπιστεί με τον καλύτερο τρόπο.
Φοβάμαι όμως, ότι το “εκτός ελέγχου” θα έρθει, αν δεν τηρηθούν οι κανόνες υγιεινής από όλους μας, αν γίνονται “εκπτώσεις” στις άδειες των ανθρώπων που βρίσκονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου, αν δεν έχουμε επαρκή υλικά προστασίας και το σημαντικότερο όλων, αν δεν προσληφθεί άμεσα προσωπικό όλων των ειδικοτήτων.

 Ήδη σε πολλά  νοσοκομεία έχουν παραιτηθεί πολλοί συμβασιούχοι, γιατί για 560 ευρώ δεν ρισκάρεις τη ζωή σου και τη ζωή των γονιών σου.

 Είμαστε συμβασιούχοι πολλά- πολλά χρόνια και καλύπτουμε πάγιες ανάγκες των νοσοκομείων. Δεν αντικαθιστούν εδώ και χρόνια, ούτε τους ανθρώπους που συνταξιοδοτούνται. Και ίσως σκέφτεστε ότι αυτό δεν είναι της παρούσης… και ότι δεν θα τα λύσουμε όλα τώρα!!! Δεν είναι ΤΩΡΑ! Φωνάζουμε ότι το προσωπικό δεν επαρκεί εδώ και χρόνια, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Στα λόγια μόνο ακούμε ότι η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο!! Αν είχαν εισακουστεί οι εκκλήσεις των εργαζομένων, τώρα θα είχαμε επάρκεια. Πολύ θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος, αν νοσήσει το 1/10 του ήδη λιγοστού προσωπικού τι ακριβώς θα γίνει. Σκεφτείτε ότι υπό καλές συνθήκες, δεν μπορούσαμε ούτε να αρρωστήσουμε!!
 Αν και είναι ίσως αργά, ελπίζω να ακουστεί έστω τώρα η φωνή μας! Να διορίσουν προσωπικό στα νοσοκομεία!! Μην μας εκμεταλλεύονται με δίμηνες συμβάσεις!!

 Είναι σαν να καλούν τον κόσμο να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να φύγει… Αν ζήσει… !!!

Όλα είναι μια αλυσίδα.. όχι μόνο στην μετάδοση του ιού αλλά και στην εργασία! Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό είναι στην πρώτη γραμμή, όμως αν ασθενήσει ο εργάτης στον καθαρισμό ή μια τραπεζοκόμος ή ένας μάγειρας και κλείσει ένα ολόκληρο τμήμα τότε το σύστημα θα καταρρεύσει. Ίσως ακούγομαι υπερβολική, αλλά σκεφτείτε έναν γιατρό που θεραπεύει σε βρώμικο χώρο και έναν ασθενή που δεν τρέφεται όπως πρέπει.
Τα “ενδονοσοκομειακά δεδομένα” είναι τα ίδια και σε καταστάσεις ειρήνης! Προϊστάμενοι που δεν γνωρίζουν καν το αντικείμενο των υφιστάμενων τους και που τους αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμους. Προϊστάμενοι που έχουν δικά τους μέτρα, ενάντια ακόμα και στους νόμους. Δεν φαντάζομαι κάποιος να αναρωτιέται γιατί οι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν..

 Η μέθοδος του εκφοβισμού είναι καθημερινό φαινόμενο και παλιά “καλή” συνταγή!!!

 Εξαιρετικά αποδοτική σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη το μισθό τους για να καλύψουν απλά και μόνο τις βασικές τους ανάγκες. Αυτό που παρατήρησα τις τελευταίες ημέρες είναι η ένταση και η απαξίωση με την οποία μιλούν στο υφιστάμενο προσωπικό. Σε συνθήκες πίεσης οι συμπεριφορές αυτές διογκώνονται.
-Yπάρχουν καταγγελίες από νοσηλευτές και προσωπικό για ελλείψεις σε μάσκες και γάντια. Οι ελλείψεις συνάδουν με την σοβαρότητα της κατάστασης;
-Δεν έχω εικόνα προσωπικά για το τι συμβαίνει στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, μπορώ να μεταφέρω μόνο τα παράπονα που ακούω για έλλειψη. Ας ελπίσουμε ότι θα είναι προσωρινή…
Με κάποιες τραπεζοκόμους πάντως που μίλησα εχθές από άλλο δημόσιο νοσοκομείο, μου είπαν πως τους δίνουν μάσκες μετά από πίεση, γιατί τις κρατούν για το προσωπικό που έρχεται σε άμεση επαφή με τον ασθενή. Φυσικά μπαίνουν στα δωμάτια και σερβίρουν, αλλά δεν ακουμπούν τους ασθενείς.
Εδώ, στο “Σωτηρία”, μια τραπεζοκόμος μου είπε, ότι στην αρχή έμπαιναν στα δωμάτια μόνο ένστολες νοσηλεύτριες, τώρα μπαίνουν κι εκείνες να σερβίρουν χωρίς μάσκες.

-Ποια μέτρα προστασίας παίρνετε ή επιβάλλετε να παίρνετε αυτή την στιγμή. Ποιές είναι οι οδηγίες που σας έχουν δοθεί;
-Ανέκαθεν στην εργασία μου χρησιμοποιούσαμε γάντια και αντισηπτικά υγρά λόγω της φύσης της δουλειάς μας. Έχουμε προς το παρόν απόθεμα. Μάσκες ζητήσαμε, δεν μας δόθηκαν και επειδή δεν είμαι αρμόδια να γνωρίζω πως τελικά μεταφέρεται ο ιός θα σας μεταφέρω τα λεγόμενα του λοιμωξιολόγου του νοσοκομείου, που είχε την ευγενική πρόθεση να μας ενημερώσει. Ο ιός όπως μας είπε, κολλάει μόνο όταν εισπνεύσεις ή καταπιείς σταγονίδια που προέρχονται από νοσούντα ή αν τα χέρια σου τα τοποθετήσεις μολυσμένα στο στόμα ή τη μύτη σου. Βέβαια μέσα στην αποθήκη, στην κουζίνα και το φορτηγό που μεταφέρουμε τα τρόφιμα ερχόμαστε σε εξαιρετικά κοντινή επαφή με τους συναδέλφους μας. Σύμφωνα λοιπόν με τον λοιμωξιολόγο, δεν μπορεί να μεταδοθεί ο ιός από ασυμπτωματικό ασθενή! Αν δεν έχουμε υψηλό πυρετό δεν υπάρχει κίνδυνος να μεταδώσουμε. Θεωρώ ότι ισχύει αυτό που λέει, γιατί δεν πιστεύω να έπαιρνε στο λαιμό του γύρω στα 50 άτομα προσωπικό (κουζίνα και αποθήκη τροφίμων) και τις οικογένειες αυτών… Μας συνέστησε να συνεχίσουμε κανονικά τη δουλειά μας ακολουθώντας τους κανόνες υγιεινής και να “βάλουμε πλάτη” σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

-Tι διακρίνεις στα πρόσωπα των ασθενών που νοσηλεύονται αυτή την στιγμή. Ποιά είναι η πιο μεγάλη αγωνία τους;
-Δεν έχω επαφή  με ασθενείς, μπορώ όμως να σας μεταφέρω την κραυγή αγωνίας πολλών ασθενών του “Αγίου Σάββα”. Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο εργαζόμουν επί 5 χρόνια, ως τραπεζοκόμος. Επειδή οι ασθενείς εκεί είναι επαναλαμβανόμενοι, γνωρίζεσαι και συμπάσχεις. Οι τραπεζοκόμοι, είναι η χαρούμενη νότα των ασθενών. Ξέρουν ότι δεν έχεις τίποτα κακό να τους πεις και το μόνο που θέλουν από σένα είναι ένα ζεστό, ειλικρινές χαμόγελο. Για να επανέλθω.. οι ασθενείς εκεί τρέμουν τους ιούς, γιατί ως γνωστόν το ανοσοποιητικό τους είναι αδύναμο. Αυτή η κατάσταση, τους προξενεί πανικό . Όταν δεν προστατεύεται επαρκώς το προσωπικό, η επικινδυνότητα για εκείνους είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Για το συγκεκριμένο νοσοκομείο και για την κατάσταση που επικρατεί εκεί γενικά ….θα χαρώ να μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή… υπό άλλες συνθήκες.

-Tι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο αυτή την στιγμή;
Φοβάμαι ότι όλα αυτά που γίνονται τώρα… είναι η απάντηση σε όλα αυτά που δεν έγιναν νωρίτερα. Τι εννοώ με αυτό;; Δεν υποστηρίζω ότι μας εκδικείται η φύση ή κάποιος άλλος. Όλα εμείς οι άνθρωποι τα δημιουργούμε. Φοβάμαι λοιπόν ότι δεν  προνόησαν, ότι δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Η λογική μου λέει, ότι τη στιγμή που χιλιάδες ασθενείς βρίσκονταν στη λίστα αναμονής για να πραγματοποιήσουν κάποιο χειρουργείο ή αντικαρκινική θεραπεία, τη στιγμή που οι ΜΕΘ δεν επαρκούσαν ούτε για τα τροχαία περιστατικά, τη στιγμή που το προσωπικό ήδη ήταν ανεπαρκές

… μήπως είναι λίγο αργά να μιλάμε για διορθωτικές κινήσεις (βλέπε προσλήψεις);; Δεν θεωρώ ότι αυτό που περιμένουν, μπορούμε να το αντέξουμε.

Γενικά, είμαι αισιόδοξη και διατηρώ το χιούμορ μου ακόμη και σήμερα.. όμως δεν μπορώ να πω ότι δεν  φοβάμαι για τους ηλικιωμένους και ότι το προσωπικό των νοσοκομείων, του ΕΚΑΒ, των εργαζομένων στα φαρμακεία, των ανθρώπων που εργάζονται στα καταστήματα τροφίμων, στους δημοτικούς υπαλλήλους της καθαριότητας, των οδηγών των ΜΜΜ και εκείνων που κάνουν παραδόσεις αγαθών, των σωμάτων ασφαλείας και γενικά όσοι εργάζονται αυτή τη στιγμή εκτός της οικίας τους κινδυνεύουν ιδιαίτερα.
-Γνωρίζω και από φίλους νοσηλευτές ότι όλοι ή σχεδόν όλοι έχουν κάποια ήπια συμπτώματα και ζητούν να κάνουν το τεστ το οποίο δεν τους γίνεται. Έχετε ενημέρωση αν αυτό γίνεται λόγο έλλειψης τους ή κυριαρχεί η άποψη ότι όταν κάποιος νοσήσει θα κλείνει ούτως ή άλλως το τμήμα;
-Αρχικά είχε ειπωθεί, ότι όταν υπάρχει επιβεβαιωμένο κρούσμα, θα πρέπει να μπαίνει σε καραντίνα όλο το τμήμα και η οικογένειά του. Στην πορεία όμως, μάλλον συνειδητοποίησαν ότι αυτό συνεπάγεται κατάρρευση του συστήματος και άρχισαν να το μαζεύουν… Οι 14 μέρες ανάρρωσης, έγιναν 7 και αν κάποιος ανεβάσει πυρετό μένει σπίτι.

 Σε ερώτησή μου αν κάποιος με ήπια συμπτώματα μπορεί να υποβληθεί στην σχετική εξέταση, η απάντηση ήταν αρνητική!!

Μόνο όταν έχεις υψηλό πυρετό και φυσικά συμπτώματα τέτοια που δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις στο σπίτι. Αναρωτιέμαι αν μπορούσαμε να κάνουμε όλοι τη σχετική εξέταση πόσοι θα ήμασταν θετικοί! Στη φάση που βρισκόμαστε και τα όσα ακούμε, τα συμπτώματα που έχουμε… όπως ξηρός βήχας, πόνος στο στήθος, ελαφριά καταρροή μπορεί και να είναι από το φόβο και τη σύγχυση… μπορεί και όχι… Το ιδανικό θα ήταν να μπορούμε οι άνθρωποι που εργαζόμαστε να εξετάσουμε, αλλά το κόστος είναι εξαιρετικά μεγάλο για εμάς.

-Υπάρχει κάτι που φοβάσαι περισσότερο από όλους εμάς που είμαστε εν δυνάμει φορείς επιστρέφοντας σπίτι και στην οικογένεια σου;
Φυσικά! Να μην γίνω η αιτία, από μια λάθος κίνησή μου ή από την ανεπάρκεια υλικού προστασίας, να μεταδώσω τον ιό στους δικούς μου ανθρώπους. Δεν είμαι νομικός, αλλά νομίζω πως είναι κάτι σαν έγκλημα εξ αμελείας. Τι κι αν ξέρω ότι δεν τιμωρείται…αρκούν οι τύψεις.

-Πολλοί πιστεύουν ότι όλη αυτή η κατάσταση είναι και ένας δρόμος για να αναθεωρήσει κάνεις την στάση ζωής του, να βρει το πραγματικό νόημα των πραγμάτων και ίσως χαμένες ισορροπίες. Εσύ πως το βιώνεις;
Έχω ακούσει διάφορα…για την Αποκάλυψη του Ιωάννη, το barcode που θα μας φυτέψουν, την  εκδίκηση του Θεού… και πολλά άλλα, που δεν θα ήθελα να αναφέρω. Σέβομαι κάθε άποψη, γιατί ξέρω ότι πηγάζει από τις πεποιθήσεις του καθενός. Θεωρώ, πως καλό είναι, κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές, να ξεχωρίσουμε τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Να ακούμε λίγο την καρδιά μας και να δούμε τι υπάρχει γύρω μας, γιατί οι ρυθμοί που εμείς ορίσαμε.. δεν μας αφήνουν. Κάτι τέτοιες στιγμές, δεν ξέρω αν έχουμε χρόνο για αναθεωρήσεις, αλλά σίγουρα έχουμε χρόνο για περισσότερη αγάπη και να ζήσουμε με αλήθεια, τη στιγμή.

-Ως εργαζόμενη μέσα σε ένα νοσοκομείο, ποιες πιστεύεις ότι θα ήταν οι ιδανικές συνθήκες εργασίας αυτή την περίοδο.
Επάρκεια προσωπικού, Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, εργαστηρίων, υλικών προστασίας, ψυχραιμία, καλή πρόθεση από όλους, επαγγελματισμός, ήθος και κοινωνική μόρφωση, που δυστυχώς δεν μπορούν να αποκτηθούν εν μία νυκτί.

-Τέλος πόσο έχει κυριαρχήσει το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ από τους προϊσταμένους σου στο νοσοκομείο;
Νομίζω πως από τις απαντήσεις μου, είναι εμφανές το παράπονό μου. Κάποτε μου προκαλούσαν αγανάκτηση οι ανάρμοστες συμπεριφορές των προϊσταμένων ή και κάποιων συναδέλφων που ο τίτλος του δημοσίου υπαλλήλου νόμιζαν πως  τους δίνει το δικαίωμα να προσβάλλουν, να απειλούν και να εκφοβίζουν. Προέρχομαι από έναν εντελώς διαφορετικό χώρο και ο δρόμος μου, οι επιλογές μου, με έφεραν εδώ. Βρήκα ένα κόσμο που δεν πίστευα ότι υπάρχει. Όμως κάθε τι που ζούμε, πιστεύω πως γίνεται για κάποιο σκοπό. Για να δουλέψουμε ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας, μια ψυχική αδυναμία. Για να δούμε κάτι! Κι εγώ είδα πολλά!! Δεν θέλω τη συγκεκριμένη στιγμή να επεκταθώ. Ας μείνουμε στο ότι πήρα πολύ αγάπη από ασθενείς και στήριξη από συν-αδέλφους διαφόρων ειδικοτήτων και ας θυμόμαστε πως υπό τις υπάρχουσες συνθήκες όλοι είμαστε ίσοι! Όταν απειλείται η υγεία μας, ας είμαστε ένας για όλους και όλοι για έναν!!

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2020

Στα πρώτα χρόνια της ζωής, τα βρέφη και τα νήπια χρειάζονται ασφαλείς τρόπους σύνδεσης με τους γονείς και τους φροντιστές τους. Χρειάζονται φροντίδα και τρυφερότητα για να μπορούν να αναπτυχθούν με έναν αρμονικό και υγιή τρόπο. Το πρώιμο αναπτυξιακό τραύμα αναφέρεται στη διαταραχή της φυσιολογικής ανάπτυξης στα τρία πρώτα χρόνια, η οποία προκαλείται από συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση ή παραμέληση. Αυτή η περίοδος της ζωής μας θεωρείται η πιο σημαντική για την οικοδόμηση ενός υγιή και σταθερού εαυτού.
Ο Olaf Trapp είναι πιστοποιημένος και διεθνώς αναγνωρισμένος Βιοενεργειακός Ψυχοθεραπευτής, με 35 χρόνια εμπειρίας πάνω στη δουλειά με το σώμα. Διδάσκει σε σεμινάρια σωματικής ψυχοθεραπείας σε όλο τον κόσμο: Αμερική, Χιλή, Ρωσία, Πολωνία, Λιθουανία, Σλοβενία, Βουλγαρία, Σερβία. Με αφορμή το τριήμερο βιωματικό και εκπαιδευτικό σεμινάριο που θα πραγματοποιήσει στην Αθήνα στις 20-23 Φεβρουαρίου, του θέσαμε ορισμένες αποσαφηνιστικές ερωτήσεις για τι τι είναι ακριβώς το πρώιμο αναπτυξιακό τραύμα, πώς μας επηρεάζει και πώς μπορεί να θεραπευτεί.

1. Τι είναι το πρώτο αναπτυξιακό τραύμα;

Το πρώιμο αναπτυξιακό τραύμα είναι ένας όρος που περιγράφει το παιδικό τραύμα, όπως τη χρόνια συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση, τη βία και την παραμέληση που βιώνονται από τα παιδιά στα πρώτα τρία χρόνια ζωής. Αυτό το τραύμα συντηρείται στα ίδια μας τα σπίτια. Η επαγγελματική μου εμπειρία με έχει διδάξει ότι σχεδόν όλοι έχουν ένα πρώιμο τραυματισμένο κομμάτι μέσα τους, αλλά δεν οδηγεί απαραιτήτως σε εμφανή παθολογία.

2. Μπορεί αυτό το τραύμα να συμβεί ακόμα και πριν τη γέννησή μας; Αν ναι, τότε πώς συμβαίνει;

Ο σωστός όρος για το ψυχικό τραύμα που συμβαίνει πριν ή κατά τη γέννηση είναι «προ- ή περιγεννητικό τραύμα». Είναι παρόμοιο με το πρώιμο αναπτυξιακό τραύμα, επειδή το έμβρυο νιώθει και ζει ήδη στην κοιλιά της μητέρας του, όπως επίσης και στη γέννησή του μέσω των σωματικών αισθήσεων. Το τραύμα μπορεί να διαμορφωθεί μέσω της βασικής συναισθηματικής απόρριψης του παιδιού, της κατάχρησης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών, της βίας κατά την εγκυμοσύνη ή μιας προσπάθειας έκτρωσης. Πριν τη γέννησή μας, αυτές οι συνθήκες διαμορφώνουν τις βαθύτερες πεποιθήσεις μας σε σχέση με τη ζωή στη γη.

3. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να διαχειριστεί αυτά τα τραύματα καθώς μεγαλώνει;

Εξαρτάται από τον βαθμό τραυματισμού. Ορισμένοι άνθρωποι σταθεροποιούνται μέσω των συναισθηματικών πόρων τους στην παιδική ηλικία, όπως μια τρυφερή γιαγιά, και μπορεί να μην το αντιληφθούν καν. Άλλοι παλεύουν σε όλη τους τη ζωή, πηγαίνοντας από τη μία θεραπεία στην άλλη. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, η κατανόηση αυτής της περίπλοκης διαταραχής πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Δεν βοηθά να τον κατηγορούμε όμως ότι αδυνατεί να θεραπευτεί πλήρως. Χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν περιορισμοί και να αναζητήσουμε μια καλύτερη ποιότητα ζωής παρά την ύπαρξή τους.

4. Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα του πώς ένα αναπτυξιακό τραύμα μπορεί να διαμορφώσει τον χαρακτήρα μας στην ενήλικη ζωή;

Από μια νευρο-αναπτυξιακή οπτική, οι εγκέφαλοι των πρώιμα τραυματισμένων παιδιών έχουν μάθει να συσχετίζουν τους ενήλικες με αρνητικά συναισθήματα. Αυτό οδηγεί σε πιθανές συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από καχυποψία, δυσπιστία, αποφυγή και εχθρότητα. Φαίνεται δύσκολο να ζήσει κανείς μια τρυφερή σχέση, σχεδόν αδύνατο για κάποιους• υπάρχει μια τάση επαναλαμβανόμενων χωρισμών.

5. Είναι διαφορετική η θεραπεία του πρώιμου αναπτυξιακού τραύματος από τη θεραπεία μεταγενέστερων τραυμάτων στη ζωή; Αν ναι, γιατί;

Ναι, ανάλογα με το βαθμό του ψυχικού τραύματος, απαιτούνται διαφορετικές θεραπευτικές μέθοδοι. Αν ο βασικός εαυτός είναι κατακερματισμένος, (μη συνεκτικός), είναι πολύ πιο σημαντική μια ατμόσφαιρα ασφάλειας και εναρμονισμένης σύνδεσης. Αυτό σημαίνει ότι εστιάζουμε μόνο στην εγκαθίδρυση μιας ασφαλούς σχέσης και στην εργασία δόμησης μέσω συγκράτησης και συλλογής της ενέργειας παρά μέσω της συναισθηματικής έκφρασης ή ενός θεραπευτικού στυλ αντιμετώπισης, που θα είχε κι αυτό μια επιπλέον τραυματική εμπειρία.
Τι είναι το πρώιμο αναπτυξιακό τραύμα και πώς μας επηρεάζει | Συνέντευξη με τον Olaf Trapp, Βιοενεργειακό Ψυχοθεραπευτή

6. Πώς μπορούμε να διαγνώσουμε αν η προέλευση ενός τραύματος βρίσκεται στα πρώιμα αναπτυξιακά στάδια ή αργότερα στη ζωή;

Χρειάζεται κάποια εμπειρία, αλλά υπάρχουν ορισμένα κριτήρια μέσω του σώματος, στα οποία εγώ πάντα εστιάζω: Η σταθερότητα των ποδιών μας δείχνει πόσο ενσωματωμένο είναι αυτό το άτομο στον κόσμο και η ποιότητα της οπτικής επαφής αποτελεί άλλο ένα στοιχείο. Ένας έμπειρος θεραπευτής αφουγκράζεται επίσης την αίσθηση της αντιμεταβίβασης κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, η οποία, μπορεί για παράδειγμα να είναι, παγωμάρα, μια ισχυρή παρόρμηση για απόρριψη ή ένα αίσθημα εχθρότητας. Όλα αυτά δίνουν σημαντικές διαγνωστικές πληροφορίες για το βαθμό του τραυματισμού.

7. Διαβάζω στο κείμενό σας: «Ο πρώιμα τραυματισμένος εαυτός που δεν έχει ανακαλυφθεί είναι συχνά αποσυνδεδεμένος από τον συνειδητό εαυτό. Αυτό σημαίνει ότι ζει σε κατάσταση επιβίωσης κρυμμένος, και μπορεί να είναι ο λόγος του συναισθηματικού πόνου ακόμα και μετά από πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας». Μπορείτε να μας πείτε κάτι περισσότερο γι’ αυτό;

Έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα λόγω της μακρόχρονης επαγγελματικής μου εμπειρίας στη διαχείριση των διαφορετικών σταδίων του πρώιμου τραύματος. Πολλοί από τους θεραπευόμενούς μου (συχνά ψυχοθεραπευτές και οι ίδιοι), είναι πιο σταθεροποιημένοι και μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζωή ως απόρροια της ψυχοθεραπείας, αλλά ακόμα τους λείπουν ορισμένα βασικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα η ικανότητα να ενθουσιάζονται, να είναι παθιασμένοι και να νιώθουν εσωτερική χαρά. Τα βαθύτερα τραυματισμένα στρώματα συχνά δεν εντοπίζονται και πού και πού αυτοί οι θεραπευόμενοι βιώνουν μια συναισθηματική κρίση, την οποία με κάποιο τρόπο αντιμετωπίζουν. Δεν παλεύουν μόνο για την απουσία παθολογίας• αναζητούν την προσωπική εξέλιξη, την καλύτερη ποιότητα ζωής και τη χαρά, που προέρχεται από μέσα μας.

8. Τι κάνει την προσέγγισή σας την πιο κατάλληλη για τη θεραπεία του πρώιμου αναπτυξιακού τραύματος;

Πρόκειται για μια διαφορική διάγνωση και συνεπώς υπάρχει μια ποικιλία επαρκών θεραπευτικών παρεμβάσεων. Το πιο σημαντικό για μένα είναι να διαχωρίσουμε ανάμεσα στην συναισθηματική εκφραστική εργασία και στην προσέγγιση «Instroke». Αυτή η προσέγγιση συνίσταται στην συλλογή και στη συσσώρευση ενέργειας στο κέντρο του σώματος του θεραπευόμενου. Μια άλλη πλευρά είναι η χρήση του αγγίγματος, ή πιο γενικά η θεραπευτική χρήση του σώματος του θεραπευτή. Η γείωση μέσω του άλλου είναι ένας ευθύς τρόπος να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη του θεραπευόμενου ως κάτι θετικό.

9. Αυτή την περίοδο της ζωής μου, έχω την ευκαιρία να μεγαλώνω δύο δίδυμα κορίτσια που είναι μόλις λίγων μηνών. Παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες, τόσο μέσα όσο και έξω από την κοιλιά της μητέρας τους, είναι σχεδόν ίδια, τα χαρακτηριστικά τους είναι εμφανώς διαφορετικά. Το ένα τρώει λιγότερο, είναι εσωστρεφές και γκρινιάζει περισσότερο. Το άλλο τρώει πολύ, είναι εξωστρεφές και γκρινιάζει λίγο. Μήπως κάποια από τα χαρακτηριστικά τους είναι απλά εγγενή και δεν εξαρτώνται από τις παιδικές μας εμπειρίες;

Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας διαμορφώνονται φυσικά μέσω της κληρονομικότητας, αλλά μέσω και περιβαλλοντικών παραγόντων. Στο πλαίσιο του πρώιμου αναπτυξιακού τραύματος, θα μπορούσα να φανταστώ ότι ένα παιδί, στο οποίο παρέχεται ο σωστός συνδυασμός γονιδίων έχει καλύτερη ανθεκτικότητα απέναντι στον τραυματισμό από ένα άλλο παιδί.

10. Αν και όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά, πολλοί από τους αναγνώστες μας είναι ήδη γονείς. Τι θα συμβουλεύατε να κάνουν ώστε να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τέτοια τραύματα;

Συστήνω να υπάρχει ασφάλεια για τη μητέρα και το παιδί ακόμα και πριν από τη γέννηση. Μια φωλιά πρέπει να έχει ήδη χτιστεί και οι φροντιστές να εστιάζουν στις ανάγκες του παιδιού. Πρέπει να παρέχονται η μέγιστη προσοχή και ένας ασφαλής δεσμός κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων ζωής. Είναι η καλύτερη επένδυση για τα παιδιά.
Ο Olaf Trapp θα πραγματοποιήσει 3ημερο βιωματικό σεμινάριο με τίτλο «Πρώιμο Αναπτυξιακό Τραύμα | Θεραπεία, Περιορισμοί, Προκλήσεις» στις 20-23 Φεβρουαρίου. Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε εδώ

Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2018

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ


 Μάνος Δανέζης – Συμπαντική αλήθεια και Matrix

Αποτέλεσμα εικόνας για δανέζης μάνος


Υπάρχουν άνθρωποι που τόλμησαν με τη σκέψη τους ν’ αγγίξουν τα άστρα, να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του σύμπαντος και να χαρίσουν τις γνώσεις τους στην ανθρωπότητα. 

Ο Έλληνας αστροφυσικός, πανεπιστημιακός και συγγραφέας Μάνος Δανέζης είναι ένας από αυτούς. Είναι ένας πραγματικός Επιστήμονας με Ε κεφαλαίο, ταγμένος στην ανακάλυψη και στη διάδοση της Γνώσης. Μαζί με τον Στράτο Θεοδοσίου είναι οι Έλληνες «Καρλ Σαγκάν», που κατάφεραν να μεταδώσουν τη μαγεία της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης στο ευρύτερο κοινό. Εκτός από αναπληρωτής καθηγητής πανεπιστημίου – διδάσκει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών – ο Μάνος Δανέζης είναι ένας πρωτοποριακός ερευνητής στο χώρο της Αστροφυσικής κι ένας συγγραφέας που, μαζί με τον συνάδελφό του Στράτο Θεοδοσίου, έχει γράψει μέχρι στιγμής 14 επιστημονικά βιβλία (Το Μέλλον του Παρελθόντος μας, Το Σύμπαν που Αγάπησα, Μετρώντας τον Άχρονο Χρόνο, Η Κοσμολογία της Νόησης,

 Η Οδύσσεια των Ημερολογίων κ.α). Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένας εκπληκτικός εκλαϊκευτής της επιστημονικής γνώσης, όπως τον απολαύσαμε και μέσα από τη σειρά ντοκιμαντέρ Το Σύμπαν Που Αγάπησα, που προβάλλεται από την ΕΤ3 κι ελπίζουμε να συνεχιστεί. Ο Μάνος Δανέζης είναι ένας επιστήμονας που αποκωδικοποιεί το Matrix του κόσμου μας και προσπαθεί να δει τι κρύβεται πίσω από την «κουρτίνα» των αισθήσεών μας. 

Βρίσκεται στην αιχμή της νέας επιστημονικής γνώσης, που σύντομα θα φέρει πραγματική επανάσταση στις κοινωνίες μας. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στις 10 Ιουλίου, στη Πρεσβεία της Σερβίας στην Αθήνα, όπου και οι δύο μιλήσαμε για τον μεγάλο Σέρβο επιστήμονα Νίκολα Τέσλα, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του. Η διανοητική μας «χημεία» ήταν αμοιβαία. Έτσι, την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε σ’ ένα καφέ στο κέντρο του Πειραιά, όπου συζητήσαμε για τα μυστήρια του σύμπαντος. Το αποτέλεσμα της συζήτησης μας είναι η συνέντευξη που θα διαβάσετε στη συνέχεια…

 Γιώργος Στάμκος
 Κύριε Δανέζη πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την αστροφυσική; Τι ήταν αυτό που σας έσπρωξε στη μαγεία του σύμπαντος;

 Γεννήθηκα στον Πειραιά και ο Πειραιάς ήταν τότε, όταν ήμουνα μικρός –είμαι 57 ετών έτσι;– μια πολύ όμορφη πόλη. Σχεδόν όλα τα σπίτια είχαν ταράτσες, είχαν λουλούδια που μύριζαν. Η πόλη είχε χαρακτήρα… Το καλοκαίρι την έβγαζα στην ταράτσα. Τα φώτα ήταν πάρα πολύ λίγα. Όταν λοιπόν κοιμόμασταν «στρωματσάδα» στην ταράτσα έβλεπες έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Και τότε, σαν παιδί, ρώταγα. Αλλά οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν κάτι μεταξύ αλήθειας και παραμυθιού. Τότε ξεδιπλώνονταν περίεργα πράγματα, μύθοι, θρύλοι, παραμύθια. Απόψεις μισές σωστές μισές λάθος, που δημιουργούσαν έναν μαγικό κόσμο. Αυτός ο μαγικός κόσμος των παιδικών χρόνων δεν ξεχνιέται εύκολα. Γράφεται μέσα σου. Αυτό που γράφεται μέσα σου ώστε να ακολουθήσεις μια επιστήμη, ώστε να την υπηρετήσεις για την υπόλοιπη ζωή σου είναι ένα βαθύ ερώτημα που βάζεις μέσα σου από πολύ μικρός.

 Όλοι μας βάζουμε αυτό το ερώτημα. Είναι να δώσεις μια απάντηση από πού έρχεσαι, που είσαι και που πας. Τι είναι αυτό που βλέπεις γύρω σου. Είναι το προαιώνιο ερώτημα του ανθρώπου. Τι είσαι μέσα σ’ αυτό το χάος; Από πού έρχεσαι; Που πας; Τι θα γίνει όταν πεθάνεις; Τι έχει γίνει πριν γεννηθείς; Είσαι κολλημένος σ’ ένα μικρό «πλοιάριο» που τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα μέσα στο Σύμπαν.
 Δεν το καταλαβαίνεις αλλά τρέχεις! Αρχίζουν να δημιουργούνται μέσα σου καταστάσεις δέους, φόβου. Καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα στην ψυχή ενός παιδιού μεγαλοποιούνται απ’ ό,τι στη ψυχή ενός ενήλικα. Αυτό που αισθάνεσαι είναι ένα δέος που υπερβαίνει το φόβο. Νιώθεις πολύ μικρός σ’ ένα αχανές Σύμπαν. Δεν μπορείς να συμφιλιωθείς με την αίσθηση ότι είσαι ένα τίποτα. Αναζητάς τις ρίζες σου. Νιώθεις κάτι να σε έλκει. Είναι κάτι που σε έλκει προς τα άστρα. Η αίσθηση ενός νόστου…

 Αυτό που λέτε μου ακούγεται κάπως γνωστικιστικό. Και οι αρχαίοι Γνωστικοί πίστευαν πως είναι ξένοι σ’ αυτόν τον κόσμο, πνευματικές οντότητες που εξέπεσαν στον κόσμο της ύλης, ενώ θεωρούν πραγματική τους πατρίδα τον ουρανό…

 Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες είναι λίγο πολύ Γνωστικοί. Μπορεί να μην δεχόμαστε τα μισά, δεχόμαστε τα άλλα μισά. Πάντως οι ιδέες μας είναι γνωστικιστικές. Δηλαδή ο κόσμος μας είναι ένα είδος φυλακής; Κοίταξε να δεις, αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσεις. Είναι ευτυχισμένοι αυτοί που τουλάχιστον πιστεύουν πως έχουν απαντήσει σ’ αυτά τα εσωτερικά τους ερωτήματα. Τι είναι αυτό που ωθεί έναν ερευνητή; Είναι ένα φοβερό ψέμα, τουλάχιστον σ’ αυτούς που έχουν τη συνείδηση του ερευνητή, ότι δουλεύεις για τον κόσμο. Για το καλό της ανθρωπότητας. Η έρευνα είναι κάτι το εγωιστικό. Αυτό που κάνει ο ερευνητής είναι να λύσει τα δικά του προβλήματα. Τώρα, αν τα δικά του προβλήματα, όταν τα λύσει, βοηθήσουν και την ανθρωπότητα, τότε ακόμη καλύτερα. Αλλά το αρχικό κίνητρο είναι να λύσει το πρόβλημα που έχει μέσα του, έχει γιγαντωθεί, του δημιουργεί δέος και φόβο. Προσπαθεί με τη γνώση να ξεπεράσει το φόβο και το δέος. Να κυριαρχήσει πάνω τους. 


Αποτέλεσμα εικόνας για γνωση

Αλλά ο πόνος είναι αυτός που συνήθως παράγει γνώση…

 Μα η γνώση δεν είναι πάντοτε ευτυχία! Η γνώση τις περισσότερες φορές είναι πόνος. Η γνώση είναι μοναξιά. Είναι απομόνωση. Είναι η ανάγκη της μοναξιάς όντας μέσα σε πολύ κόσμο. Να είσαι μέσα σ’ ένα άγριο πλήθος και να νιώθεις μόνος. Είναι η εσωτερική μοναξιά. Όχι με την κακή έννοια –μια εποικοδομητική μοναξιά. Υπάρχει σχέση της αστροφυσικής με τη μεταφυσική; Η μελέτη του σύμπαντος είναι κάτι το διαφορετικό από την μελέτη των πρακτικών εφαρμογών της καθημερινότητας. Είναι μια βουτιά σ’ έναν κόσμο που προσεγγίζει τη μεταφυσική, τον εσωτερισμό.

 Άλλοι άνθρωποι που δεν είναι τόσο υπομονετικοί, που δεν είναι τόσο επίμονοι, ζητούν άλλους, πιο εύκολους τρόπους, για να λύσουν τα μεταφυσικά τους προβλήματα. Γι’ αυτό διαβάζουν ένα δύο βιβλία αστρολογίας και λένε ότι κατάλαβαν τον κόσμο. Το δύσκολο είναι η αποδεικτική διαδικασία. Να αποδείξεις ότι είναι αλήθεια αυτό που βρίσκεις μπροστά σου. Ότι η γνώση σου είναι αληθινή. Κι αυτό να τ’ αποδείξεις, για να είσαι σίγουρος μέσα σου ότι η άποψη που έχεις για τον κόσμο, για τον εαυτό σου, για την κοινωνία κ.α. είναι σωστή. Δεν είναι ένα παραμύθι που διαιωνίστηκε μέσα από τα βιβλία κάποιων. 

Ναι, αλλά η επιστημονική γνώση δεν είναι δόγμα. Συνέχεια αλλάζει! Συνέχεια εμφανίζονται καινούργιες θεωρίες.

 Βεβαίως. Όμως, αν έχεις προσέξει, όλες οι καινούργιες θεωρίες δεν ανατρέπουν τις παλιές. Συμπληρώνουν τις παλιές. Η Θεωρία της Σχετικότητας δεν ανέτρεψε τον Νεύτωνα, συμπλήρωσε και επέκτεινε τη Νευτώνεια Φυσική. Υπάρχει μια συμπληρωματικότητα στην επιστημονική σκέψη. Είναι λάθος αυτό που πιστεύει ο πολύς κόσμος ότι οι νέες θεωρίες ανατρέπουν τις παλιές. Τις συμπληρώνουν, τις επεκτείνουν, τις κάνουν καλύτερες. Τις δίνουν μια άλλη εμβέλεια, μια άλλη ποιότητα. Μια από τις τελευταίες θεωρίες της αστροφυσικής, της κοσμολογίας μάλλον, λέει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε από μια «κβαντική διακύμανση του κενού».
 Είναι γνωστό ότι το άθροισμα των θετικών και των αρνητικών δυνάμεων στο Σύμπαν ισούται με μηδέν. Σύμφωνα μ’ αυτή τη θεωρία το Σύμπαν δεν έχει ανάγκη κάποιου δημιουργού, είναι δηλαδή αυτοδημιουργητο. 

Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα γιατί τα Ιερατεία θέλουν να μας καταναγκάσουν να πιστεύουν σ’ έναν θεό-δημιουργό…

Κοίταξε, η Επιστήμη, από τη φύση της, δεν είναι συγκρουσιακή. Δεν βγάζει θεωρίες για να συγκρουστεί με κάποιους. Κανένας επιστήμονας δεν έχει καμία όρεξη να συγκρουστεί με κανέναν. Αυτό που λέμε «σύγκρουση» στην Επιστήμη δεν έχει σχέση με σχέση με τις συγκρούσεις των πολιτικών που φωνάζουν, «σκοτώνονται», σαν σε ένα πεδίο μάχης που κάποιος πρέπει να αφανίσει τον άλλον. Είναι σκληρή σύγκρουση ιδεών. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να συγκρουστούμε σε εκπληκτικό επίπεδο σ’ ένα συνέδριο κι όλοι μαζί μετά να πάμε να φάμε και να διασκεδάσουμε! Αλλά οι ιδέες δεν είναι αυτές που διαμορφώνουν την εικόνα μας για τον κόσμο; Κι όποιος ελέγχει τις ιδέες…

Αποτέλεσμα εικόνας για επιστημη

Μα δεν χωρίζουν τους ανθρώπους οι ιδέες. Δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι, μέσω διαφορετικών ιδεών, πρέπει να συγκρουστούν μεταξύ τους ως άνθρωποι. Οι ιδέες συγκρούονται μεταξύ τους, όχι οι άνθρωποι. Αν εγώ διατυπώσω μια άποψη και δεν την καταλάβει ο άλλος ή δεν την καταλάβει κανένας, τότε θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσω. Γιατί και ο επιστήμονας είναι άνθρωπος. Αυτό δεν σημαίνει πως ο επιστήμονας θα πρέπει να συγκροτήσει ένα στράτευμα για να αφανίσει τους άλλους επιστήμονες ώστε να επικρατήσουν οι ιδέες του. 

Παλιότερα όμως, μέχρι τον 18ο αιώνα, τα θρησκευτικά ιερατεία κυνηγούσαν και καταδίκαζαν τους επιστήμονες…

 Δεν είπα όχι. Το έκαναν ακριβώς επειδή δεν είχαν την αίσθηση τι σημαίνει Επιστήμη. Ο επιστήμονας όμως δεν έχει τέτοιου είδους προβλήματα. Αλλά οι επιστήμονες σήμερα δεν είναι ένα είδος «Ιερατείου»; Μπορεί να είναι «ιερατείο» με την έννοια ότι διαμορφώνουν τον κόσμο μέσα σ’ ένα πλαίσιο ιδεών, σ’ έναν κόσμο ειρήνης και κατανόησης. Αν ο άλλος δεν θέλει να κατανοήσει τον κόσμο όπως είναι, ας μην τον κατανοήσει ποτέ! Οι Δυτικές κοινωνίες έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος αλλοιώνοντας το νόημα κάποιων λέξεων. Όταν λέμε Επιστήμη εννοούμε την αναζήτηση της αλήθειας του φυσικού κόσμου. Όταν λέμε Τεχνολογία εννοούμε μια μερική εφαρμογή κάποιων αποκτηθέντων γνώσεων για να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας. Ο τεχνολόγος δεν είναι επιστήμονας. Δεν κάνει Επιστήμη.

Ο Νίκολα Τέσλα τι ήταν; Επιστήμονας ή τεχνολόγος;

 Ο Τέσλα ήταν επιστήμονας. Μπορεί να χρησιμοποίησε συσκευές αλλά το έκανε για να ανακαλύψει και να αποδείξει καινούργιους φυσικούς νόμους. Αρχικά ήταν ένας επιστήμονας ο οποίος ήθελε να ανακαλύψει νόμους της Φύσης. Για να ανακαλύψει νόμους της Φύσης έκανε διάφορες εφευρέσεις. Μέχρι εδώ ο Τέσλα ήταν επιστήμονας και ήταν ένας πολύ επιτυχημένος επιστήμονας. Ήταν μεγάλος. Όταν όμως ο Τέσλα σκέφτηκε να γίνει επιχειρηματίας, τότε απέτυχε! Γιατί; Απέτυχε γιατί ήταν επιστήμονας! Τα προσόντα τα οποία διέθετε τον έκαναν να είναι εκπληκτικός επιστήμονας, αλλά τον έκαναν πολύ κακό επιχειρηματία.Αποτέλεσμα εικόνας για τεσλα

 Ο Τέσλα εφηύρε κάποια πράγμα για να ανακαλύψει νόμους της Φύσης. Τεχνολόγος είναι αυτός που εφευρίσκει πράγματα για να τα ρίξει στην παραγωγή. Να κάνει π.χ. τον ηλεκτρισμό εμπορεύσιμο προϊόν. Κι εδώ, ξέρεις πολύ καλά, πως ο Τέσλα απέτυχε. Δεν ήταν καλός επιχειρηματίας. Όπου έβαζε τα λεφτά του τα έχανε. Γιατί αυτά τα δύο πράγματα δεν πάνε μαζί. Κάποιος που έχει μια πολύ ελεύθερη σκέψη, που αγκαλιάζει ολόκληρο το Σύμπαν, δεν έχει τη δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μικρά πράγματα. 

Γιατί είναι πάρα πολύ μικρό πράγμα να χρησιμοποιήσεις τις εφευρέσεις, την επιστημονική γνώση του Τέσλα, για να φτιάξεις, έστω, τον μεγαλύτερο σταθμό παραγωγής ενέργειας στη Αμερική. Είναι πολύ μικρό σε σχέση με τη σύλληψη της ιδέας. Από τη στιγμή που ανακαλύπτεις το μυστικό ενός ολόκληρου σύμπαντος τι σημασία έχει η Νέα Υόρκη. Είναι πάρα πολύ μικρή! Ολόκληρη η Γη είναι πάρα πολύ μικρή! 

Σήμερα πάντως δεν επικρατεί η εμπορευματική λογική πάνω στη χρήση της επιστημονικής γνώσης; 

Εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο πρέπει να προσέξουν οι μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα. Υπάρχει μια επικρατούσα λογική. Τη γνώση την καινούργια, η οποία θα γίνει τεχνολογία και θα μπει στο σπίτι μας μετά από εκατό, διακόσια χρόνια, ο Δυτικός πολιτισμός πιστεύει πως αποτελεί προνόμιο των μεγάλων κρατών. Επιστήμη βασική μπορεί να κάνει η Αμερική, η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Γαλλία…
 Οι μικρές χώρες απαγορεύεται να κάνουν Επιστήμη, να παράγουν καινούργια γνώση! 

Στις μικρές χώρες έχουν εναποθέσει έναν δευτερεύοντα ρόλο, να παίρνουν τα απομεινάρια της παλιάς γνώσης και να κάνουν μικρές τεχνολογικές εφαρμογές –τις οποίες εμείς θεωρούμε μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα!–, ενώ εκείνοι ασχολούνται με το Αύριο. Εμείς προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα μικρό τσιπάκι που θα χρησιμοποιηθεί σ’ έναν υπολογιστή ενός πανεπιστημίου –σιγά το λάχανο! Εκείνοι όμως την ίδια στιγμή φτιάχνουν κβαντικούς υπολογιστές. 
Όταν εμείς προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα μηχανηματάκι GPS για να βρίσκουμε τους δρόμους με τα αυτοκίνητα –το οποίο παρεμπιπτόντως είναι ελληνική εφεύρεση– εκείνοι μιλούν για κβαντικά κενά, για κβαντικά πηγάδια. Όταν στα ελληνικά πανεπιστήμια διδάσκουμε ότι δεν υπάρχουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, εκείνοι κάνουν πειράματα με αλληλοσχετισμένα φωτόνια οι πληροφορίες των οποίων ταξιδεύουν με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός! Όλη αυτή η πρόοδος της επιστήμης, αυτή η Νέα Φυσική έχει περάσει εδώ σε μια «γραικίλα» ότι «δεν είναι δικιά μας δουλειά». Κι αυτό περιορίζει την εμβέλεια μας. Γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνον οι επιστημονικοί κύκλοι. Φταίνε τα ΜΜΕ, φταίει η ίδια η ελληνική κοινωνία.

 Πως φτάσαμε στη σημερινή επιστημονική επανάσταση την οποία υπηρετείται; 

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως το Σύμπαν περιγράφεται ως ένας «κώνος φωτός», που έχει περιοχές όπου υπάρχουν ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Εγώ δεν θα σου πω για τα παράδοξα του σύμπαντος, αλλά θα σου πω για τα φοβερά πράγματα που τα γνωρίζει σήμερα η Επιστήμη κι έχει αλλάξει ολόκληρος ο πολιτισμός μας με βάση τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις. Παράδειγμα: Όπως ξέρεις η μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα στηρίχτηκε στην ανάπτυξη της Νευτώνιας Φυσικής και της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Στηρίζονταν στη λογική ότι το ορατό Σύμπαν ήταν Ευκλείδειο, δηλαδή μια «καλοστημένη μηχανή» που λειτουργούσε σε τρεις διαστάσεις. Όταν ήρθε ο Αϊνστάιν έκανε μια μεγάλη τομή με τη Θεωρία της Σχετικότητας, εισάγοντας κάποιες ιδέες που δεν θέλουμε καν να τις συζητάμε, ενώ τις χρησιμοποιούμε. Έβαλε δύο καινούργια στοιχεία: το Σύμπαν μας δεν μετριέται με την Ευκλείδειο Γεωμετρία και οι διαστάσεις του είναι παραπάνω από τρεις. Εάν δεν αναλύσουμε, σε πρακτικό επίπεδο, τι σημαίνει ένας χώρος να έχει περισσότερες από τρεις διαστάσεις και να μην μετριέται με την Ευκλείδειο Γεωμετρία…

Αποτέλεσμα εικόνας για συμπαν

Πόσες διαστάσεις έχει το Σύμπαν;

 Πάντως περισσότερες από τρεις! Αυτό το οποίο γνωρίζουμε σήμερα, αποδεικτικά από την Επιστήμη, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία, έτσι όπως είναι διαμορφωμένη και η οποία εκφράζεται μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας, δεν έχει την τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται μορφές και σχήματα που είναι παραπάνω από τρεις διαστάσεις. Ακόμη κι αν είναι Ευκλείδεια η Γεωμετρία, αν οι διαστάσεις είναι τέσσερις, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί καμιά τετρασδιάστατη μορφή ή σχήμα λόγω του DNA του, της ίδιας του της βιολογίας. Ότι όργανο και να φτιάξει δεν αλλάζει τη βιολογία του ανθρώπου, απλώς επεκτείνει τις αισθήσεις μας.
 Γνωρίζουμε λοιπόν πως ένας χώρος, ακόμη κι αν είναι Ευκλείδειος, αν έχει παραπάνω από τρεις διαστάσεις, τότε εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα. Ήρθε λοιπόν ο Αϊνστάιν και μας λέει πως είναι τέσσερις οι διαστάσεις και ο χώρος είναι Ρίμαν και δεν είναι Ευκλείδειος. Αν δεν είναι Ευκλείδειος ο χώρος τότε σημαίνει ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ τίποτα, ακόμη κι αν είναι τριών, δύο ή και μιας διάστασης.

 Επειδή ο χώρος είναι Ρίμαν δεν μπορούμε να δούμε τίποτε βάσει της βιολογίας μας και, εγώ συμπληρώνω, ακόμη κι αν ήταν Ευκλείδειος δεν μπορούμε να δούμε τίποτε επειδή έχει τέσσερις διαστάσεις. Γεννάται ένα μεγάλο ερώτημα: Αφού βλέπουμε γύρω μας! Είμαστε ένα κομμάτι του σύμπαντος. Βλέπουμε πράγματα γύρω μας. Άρα κάπως πρέπει να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο. Κι αυτό το λύνει η Επιστήμη αρχίζοντας από τα Μαθηματικά, που λένε τα εξής: Αν πάρω αυτόν το περίεργο χώρο Ρίμαν του σύμπαντος, που δεν μπορώ να αντιληφθώ τίποτε, κόψω ένα πάρα πολύ μικρό κομματάκι, τότε αυτό συμπεριφέρεται με πάρα πολύ καλή προσέγγιση σαν να ήταν Ευκλείδειος χώρος. 
Τι γίνεται λοιπόν;  Οι αισθήσεις μας μέσω μιας σειράς αδυναμιών τους αποκόπτουν πλαστά ένα πολύ μικρό κομματάκι του σύμπαντος, το οποίο πλαστά μοιάζει σαν να είναι Ευκλείδειο.

 Δηλαδή γύρω μας δημιουργούμε ένα «κουκούλι», μια σφαίρα μέσα στην οποία υπάρχουμε, την οποία σφαίρα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είναι Ευκλείδεια. Όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν έξω από αυτό το Ευκλείδειο «κουκούλι» μας, αναγκάζονται να περάσουν μέσα από αυτό το «κουκούλι» για να έρθουν στις αισθήσεις μας. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο που φτιάχνουν οι αισθήσεις μας δεν είναι παρά ολογράμματα, απεικονίσεις όπως λένε στα Μαθηματικά: εικόνες-Matrix αυτού που πραγματικά υπάρχει. 
Βλέπουμε τις σκιές του σύμπαντος. Δεν βλέπουμε το ίδιο το Σύμπαν. Καθετί που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας δεν είναι πραγματικό, είναι απλώς η σκιά αυτού που πραγματικά υπάρχει! Αυτά που σου λέω τα γνωρίζουμε στην αστροφυσική, δεν είναι τίποτε το παράξενο. 
Οι αισθήσεις μας δεν μας βοηθούν στην κατανόηση του σύμπαντος; Μίλησα για τις αδυναμίες των αισθήσεων μας. Οι αισθήσεις μας έχουν βασικά τρεις αδυναμίες. Ας πάρουμε το μάτι μας.
 Δεν αντιλαμβάνεται όλες τις ακτινοβολίες παρά ελαχιστότατες, αυτό που λέμε οπτικό φάσμα. Μιλάμε για έναν ωκεανό φωτός που δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε και αντιλαμβανόμαστε μόνο ελαχιστότατες.

Αποτέλεσμα εικόνας για ματι

 Η δεύτερη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι ότι δεν μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται αντικείμενα που είναι μικρότερα από κάποια ελάχιστη διάμετρο. Με τον τρόπο αυτό δεν καταλαβαίνουμε τη σκόνη που βρίσκεται μεταξύ μας, τα σωματίδια των οσμών, τα μικρόβια κλπ. 
Και η τρίτη αδυναμία που έχει το μάτι μας είναι αν δύο αντικείμενα είναι πιο κοντά από μια συγκεκριμένη απόσταση δεν τα αντιλαμβανόμαστε σαν δύο αντικείμενα, αλλά σαν ένα. Κοίταξε τώρα αν δεν είχαμε αυτές τις αδυναμίες του ματιού. Για παράδειγμα αν βλέπαμε όλες τις ακτινοβολίες, τότε δεν θα βλέπαμε τίποτα! Θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός φωτός γύρω μας, που δεν θα διέκρινες τίποτα, θα ήταν απλά ένα εκτυφλωτικό φως. 
Για να δούμε τη δεύτερη αδυναμία. Αν βλέπαμε αντικείμενα που ήταν μικρά, τότε αυτός ο χώρος μεταξύ μας δεν θα ήταν κενός. Θα ήταν το πιο πηχτό πράγμα που έχεις δει στη ζωή σου! Ακόμη και το άρωμα που φοράω, τα μικροσωματίδια, θα τα έβλεπες. Θα έβλεπες τη σκόνη, μικροοργανισμούς, κι ακόμη τις πτητικές ενώσεις, το καυσαέριο…
 Θα έβλεπες να μας ενώνει ένα πυκνότατο υλικό. Δηλαδή εσένα θα σε έβλεπα θαμπό, γιατί θα σε έβλεπα μέσα από ένα εκπληκτικά πυκνό υλικό. 
Ας πάμε στην τρίτη αδυναμία. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω ως ανεξάρτητα αντικείμενα όσο κοντά και να βρίσκονται. Τότε δεν θα σε έβλεπα εσένα. Θα έβλεπα τα κύτταρά σου, θα έβλεπα τα μόρια σου, τα άτομα σου, τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια, τα νετρόνια των ατόμων σου. Θα έβλεπα τα στοιχειώδη σωμάτια. Κι επειδή αυτά δεν είναι σωματίδια μάζας αλλά ρεύματα ενέργειας, θα έβλεπα την ενέργεια. Κι επειδή τα πάντα είναι φτιαγμένα από τα ίδια δομικά υλικά, τότε πως θα ξεχώριζα το τραπέζι από εσένα; Θα ζούσα σ’ έναν ωκεανό στροβιλιζόμενης ενέργειας! Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι δηλαδή ενέργεια; 
Έτσι λοιπόν το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε δεν είναι ο περιορισμός, αλλά η ενότητα. 
Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε με την κλασσική έννοια της Φυσικής του 1910 –δεν μιλάω για σημερινές «τρελές» ανακαλύψεις– είναι ότι όλο το Σύμπαν είναι Ένα. Δεν υπάρχουν εξατομικευμένα αντικείμενα. Δεν υπάρχεις Εσύ κι Εγώ. Δεν υπάρχω Εγώ και το τραπέζι. 
Η Γη και το Φεγγάρι… Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένας ωκεανός συνεχόμενης ενέργειας.
 Μέσα σ’ αυτόν τον ωκεανό της ενότητας της ενέργειας κάπου, πιθανότατα, υπάρχουν κάποια μικροπυκνώματα, τα οποία ονομάζουμε ύλη, που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται ως ύλη. Αν όμως η πυκνότητα της ενέργειας είναι λίγο μικρότερη, τότε δεν τη βλέπουμε καθόλου. Τα πάντα ενώνονται μέσα στο Σύμπαν. Είναι Ένα. 
Όπως καταλαβαίνεις μια τέτοια αντίληψη του φυσικού σύμπαντος δεν αλλοιώνει μόνο τις απόψεις μας περί Επιστήμης, αλλάζει τις απόψεις μας για το τι είμαστε. Αλλάζει την κοινωνική θεωρία. Τι είμαστε; Είμαστε Ένα. Εσύ κι εγώ δεν είμαστε άλλο πράμα. Κι αν εγώ κάνω κάτι κακό σ’ εσένα είναι σαν να κάνω κακό σ’ εμένα. Γιατί υπάρχει μια ενότητα.

 Βλέπεις οι νέες φυσικές απόψεις περί σύμπαντος, που είναι βεβαίως παλιές, αρχίζουν να αλλάζουν την κοινωνική φιλοσοφία. Κι όταν αλλάζει η κοινωνική φιλοσοφία, τότε αλλάζουν τα πολιτικά συστήματα. Γι’ αυτό λέμε πάντοτε ότι μετά από μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση ακολουθεί μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση. 

Αποτέλεσμα εικόνας για συμπαν

Ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει πως είναι ένα τίποτα, ένα κομμάτι μάζας που θα καταστραφεί και θα πεθάνει, νιώθει μια μικρότητα κι ασχολείται με μικρά πράγματα. Ένας άνθρωπος όμως που έχει αίσθηση της συμπαντικότητάς του και της ενότητάς του με το Σύμπαν αναζητάει άλλα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι η μικρότητα των ανθρώπων είναι η μη αίσθηση της συμπαντικότητάς τους, της μεγαλοσύνης τους. Δεν μπορώ να είμαι αντίπαλός σου γιατί είναι σαν να είμαι αντίπαλος του εαυτού μου. Γιατί εσύ κι εγώ και όλοι είμαστε ΈΝΑ. Είμαστε Ένα σαν Σύμπαν. 

Όλα αυτά μου ακούγονται αρκετά φιλοσοφικά…

 Όταν συζητάω γι’ αυτά τα θέματα αποφεύγω να εκφράσω φιλοσοφικές ή άλλου είδους προσωπικές απόψεις. Θέλω να μιλάω μόνο επιστημονικά κι όλα αυτά τα οποία λέω δεν έχουν καμία σχέση με φιλοσοφία και με οτιδήποτε άλλο. Αυτά που σου λέω μπορώ να τα αποδείξω επιστημονικά. 
Σ’ αυτό το καινούργιο Σύμπαν λοιπόν επικρατούν, αποδεικτικά, καινούργιες ιδιότητες. Καμιά μορφή και κανένα σχήμα δεν έχει μέσα κι έξω. Το έξω είναι μέσα και το μέσα είναι έξω. 

Τίποτε δεν έχει δύο ανεξάρτητες πλευρές! Αυτό μπορώ να στο αποδείξω και πρακτικά και το ξέραμε από τον 18ο αιώνα. Το έξω κάθε σχήματος συγχρόνως είναι μέσα, και το μέσα κάθε σχήματος συγχρόνως είναι έξω. Να δούμε τι προεκτάσεις έχει αυτό, αν θέλεις να το φιλοσοφήσεις κιόλας. 
Καθένας από εμάς είναι μια μορφή του σύμπαντος, μια μορφή-σκιά, οι αισθήσεις κατανοούν μόνο τη σκιά αυτού που είναι ο άνθρωπος. Δεν κατανοούν το σύνολο αυτού που είναι άνθρωπος, αυτό που ενώνεται με όλο το Σύμπαν. Δεν αντιλαμβάνονται τη συμπαντική μορφή του, αντιλαμβάνονται μόνο την προβολή του σ’ αυτό το ψεύτικο «κουκούλι», το Ευκλείδειο, που φτιάχνουν οι αισθήσεις του. Για σκέψου λοιπόν ότι εγώ είμαι έξω από εσένα κατά την άποψη σου. Συμπαντικά όμως είμαι μέσα σου, κι εσύ είσαι μέσα σ’ εμένα. Άρα οι δύο μας ταυτιζόμαστε. Κι αν ταυτιζόμαστε οι δυο μας, ταυτιζόμαστε με τα πάντα! Γι’ αυτό βλέπεις πως οι αρχαίοι Έλληνες και Ινδοί φιλόσοφοι έλεγαν πως για να μπορέσεις να καταλάβεις το Σύμπαν, πρέπει πρώτα να χωθείς μέσα στον εαυτό σου, όσο βουτάς μέσα σου είναι σαν να βγαίνεις έξω! 
Γιατί το μέσα μιας μορφής είναι το έξω μιας άλλης μορφής. Ενώ όσο βγαίνεις προς τα έξω, νομίζεις πως κατακτάς το Σύμπαν, τόσο περιορίζεσαι προς τα μέσα. Ποιο είναι το μήνυμα που αναβλύζει μέσα από την επανάσταση της Νέας Φυσικής; Το καινούργιο μήνυμα της Νέας Φυσικής είναι η ενότητα, είναι η άρνηση της ατομικότητας, η άρνηση του απομονωτισμού, η άρνηση ότι ο κάθε άνθρωπος είναι κάτι το ξεχωριστό.
 Στη νέα εποχή που επαγγέλλεται αυτή η σύγχρονη Φυσική δεν υπάρχει Εγώ, υπάρχει το Εμείς. Δεν υπάρχει το Έχω, αλλά το Είμαι. 

Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας φιλοσοφικής ενόρασης –γνωρίζω τις φιλοσοφικές ενοράσεις αλλά αρνούμαι να τις συζητήσω, συζητάω μόνο Φυσική– αλλά της σύγχρονης αντίληψης της Φυσικής για τον κόσμο. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως η άρνηση του Εγώ, η άρνηση της ατομικότητας, αλλάζει τις κοινωνίες, φέρνει επανάσταση. 

Δεν καταργείται ο εθνικισμός με την έννοια της κατάργησης της ταυτότητας, καταργείται η ατομικότητα που οδηγεί στον εθνικισμό. Τα πάντα είναι Ένα. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουταμάρες! Μια πλάνη των αισθήσεων μας. 

Οι σκιές δηλαδή –το Matrix– που η μια πολεμάει την άλλη. Είναι αστείο. Οι σκιές να μάχονται μεταξύ τους, ενώ είναι οι ίδιες! Είναι αντανακλάσεις του ίδιου πράγματος. Είναι δύο δικές σου εικόνες κι αυτές οι δύο εικόνες προσπαθούν η μία να σκοτώσει την άλλη. Το ότι ζούμε συνεχώς σε μια κατάσταση Matrix είναι σίγουρο –μπορώ να σου δώσω όση βιβλιογραφία θέλεις–, άλλωστε τα έχουμε γράψει όλα αυτά σ’ ένα βιβλίο μας με τίτλο Η Κοσμολογία της Νόησης, που βασίζεται σε πολύ έγκυρο επιστημονικό υλικό. 

Οι περισσότεροι συνάδελφοι μου γνωρίζουν την αλήθεια του πράγματος, αλλά δεν μπορούν να την επιβάλλουν σε μια κοινωνία που στρεβλά αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Άρα καταλαβαίνεις πως μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση έχει κλείσει τον κύκλο της κι αν περάσει στον κόσμο όλα θ’ αλλάξουν. Τίποτε δεν θα ‘ναι όπως ήταν χθες. 

Τι είναι αυτό όμως που την εμποδίζει να περάσει στον πολύ κόσμο; Να αλλάξει τις ανθρώπινες κοινωνίες;

 Κοίταξε, μην βάζεις στο νου σου παγκόσμιες συνωμοσίες. Υπάρχουν πολλών ειδών αδυναμίες. Είναι η αδυναμία η δική μας να κατανοήσουμε πλήρως αυτά που διαβάζουμε στα επιστημονικά συγγράμματα. Είναι η μικρότητα και η φιλοδοξία μας. Είναι ο φόβος μας να συγκρουστούμε. Να έχουμε το θάρρος να διατυπώσουμε την επιστημονική μας άποψη χωρίς να φοβόμαστε μην «χάσουμε τη θέση» μας. Να ξεπεράσουμε τους ανθρώπινους φόβους…
 Χρειάζεται μια πλήρη κατανόηση της αλήθειας αυτών που λέω, διότι αν πραγματικά νιώθεις την ταύτιση με το Σύμπαν τότε καταλαβαίνεις ότι όλα αλλάζουν σε θεολογικό, σε κοινωνικό επίπεδο. Το θέλουμε όμως; Οι μεγάλες αλλαγές ξέρεις, δεν γίνονται ποτέ από την κορυφή. Δεν βρέθηκε ποτέ ένας βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας για να επιβάλει την καινούργια γνώση. Η Γνώση επιβάλλεται από κάτω.

 Αυτό που γνωρίζουμε πλέον, ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο-Matrix κι ότι δεν υπάρχει η έννοια της ύλης –είναι διανοητικό κατασκεύασμα μας, είναι το αντίτιμο της «πτώσης» μας και της μικρότητας των αισθήσεων μας– είναι η αδυναμία μας να νιώσουμε μέσα από μια 6η αίσθηση την οποία έχουμε χάσει και την οποία πρέπει να κατακτήσουμε. 

Αυτή την ενότητα του Σύμπαντος. Οραματίζομαι την εποχή που η Νόηση θα έχει γίνει αίσθηση και θα μετράμε πλέον έξι αισθήσεις. Και το Σύμπαν θα είναι διαφορετικό γύρω μας. 

Αυτό όμως δεν προϋποθέτει και κάποιο είδος βιολογικής εξέλιξης;

 Ναι αλλά ξέρω πως γρήγορα οι άνθρωποι θα πρέπει μέσω μιας καλλιέργειας να εξελιχθούν, γιατί έχουμε αποδείξει ως βιολογικές υπάρξεις ότι προσαρμοζόμαστε στη νέα γνώση. Θα πρέπει να μετατραπούν από Homo Sapiens σε Homo Universalis, μέσω της ανάπτυξης μιας άλλης αίσθησης την οποία σήμερα ονομάζουμε Νόηση. Τέρμα η ύλη! 
Τα πάντα είναι ενέργεια, κι όταν λέω ενέργεια δεν μιλάω για ηλεκτρισμό, μαγνητισμό κλπ. αυτά είναι εκφάνσεις της ενέργειας. Δεν είναι ενέργεια ο ηλεκτρισμός, είναι μια εκδήλωση ενός ευρύτερου γεγονότος που δεν γνωρίζουμε ούτε την έκταση ούτε τη φύση και το λέμε Ενέργεια. Η ενέργεια είναι το υλικό του σύμπαντος που δεν είναι ούτε Ευκλείδειο, ούτε τρισδιάστατο.

 Είναι έξω από τις αισθήσεις μας, είναι το λεγόμενο χάος, το Έρεβος… Το υλικό από το οποίο πηγάζουν όλα τα δευτερογενή γεγονότα που μας δημιουργούν αυτό το Matrix είναι έξω από τη δυνατότητα των αισθήσεων μας.

Κάποτε το ονόμαζαν χάος, σήμερα η Νέα Φυσική το ονομάζει Ψευδοκενό. Ο χώρος είναι γεμάτος από αυτό το Ψευδοκενό που αν κουνηθεί λίγο, αν υπάρξει μια μικροδιακύμανση του, τότε γεννιέται ένας κόσμος και όχι ένα Σύμπαν. Σύμπαν είναι όλοι οι κόσμοι μαζί και υπάρχουν άπειροι…
Όμως οι κόσμοι είναι μια αφαίρεση, διότι το Σύμπαν είναι Ένα και ούτε σε κόσμους (μικροσύμπαντα) μπορούμε να το χωρίσουμε. Όλα αυτά φαίνονται μαγικά. Για ανθρώπους που δεν ξέρουν σύγχρονη Φυσική είναι μεταφυσικά. 

Μπορείτε να φέρετε κάποιο πρακτικό παράδειγμα που απορρέει από αυτή τη Νέα Φυσική; 

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτονια

Ναι, το παράδειγμα των συσχετισμένων φωτονίων. Είναι ένα εργαστηριακό πείραμα με δύο φωτόνια τα οποία κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν αλληλεπιδράσει. Αν πάρω αυτά τα δύο φωτόνια και τα μεταφέρω σε μια τεράστια απόσταση μεταξύ τους και προικοδοτήσω το ένα με κάποια πληροφορία π.χ. αλλάξω την πόλωση του, τότε η πληροφορία αυτή μεταφέρεται στο άλλο με ταχύτητες πολλαπλάσιες της ταχύτητας του φωτός! 

Αυτό σημαίνει ότι το φαινόμενο της μετάδοσης της πληροφορίας δεν έχει γίνει σε χώρο Ευκλείδειο και τρισδιάστατο, όπου δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ταχύτητα από του φωτός. Αν θεωρήσουμε ότι κάποτε συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη τότε το μεγαλύτερο μέρος των φωτονίων είναι συσχετισμένο εν τη γενέσει τους. Αυτό σημαίνει ότι τα φωτόνια που βρίσκονται στο Α του Κενταύρου με τα φωτόνια που βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου, κάποτε ήταν συσχετισμένα.
 Άρα δεν χρειάζεται να πας εκεί για να μάθεις τις πληροφορίες, διότι οι πληροφορίες έχουν μεταφερθεί μέσω των συσχετισμένων φωτονίων και βρίσκονται μέσα στο μυαλό σου. Αν εσύ δεν τις αντιλαμβάνεσαι, πρόβλημά σου! Προετοίμασε τον εαυτό σου με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να καταλαβαίνει τις πληροφορίες. Οι πληροφορίες του σύμπαντος είναι ήδη εδώ και μάλιστα με ταχύτητες πολλαπλάσιες από την ταχύτητα του φωτός. Αυτό συμβαίνει και μέσα από τα «κβαντικά πηγάδια». 

Τι είναι «κβαντικό πηγάδι»; 

Αποτέλεσμα εικόνας για συμπαντικο ματριξ

Ένα είδος «εξόδου διαφυγής» από τον Ματριξοειδή κόσμο μας; Είναι η μετάδοση πληροφοριών μέσα από διαύλους, που έχουν ως αρχή και τέλος το χώρο του Matrix αλλά η τροχιά, ο χώρος όπου εξελίσσονται είναι το πραγματικό Σύμπαν, και όχι το Matrix. Η αρχή και το τέλος του «πηγαδιού», αυτού του «λώρου», είναι στο Matrix. Το σώμα όμως του «πηγαδιού» είναι εκτός του Matrix, όπου εκεί μπορεί να τρέξει η πληροφορία με οποιαδήποτε ταχύτητα θέλει. Κι αυτό το γνωρίζουμε και το διδάσκουμε στους πρωτοετείς φοιτητές μας.
 Αυτή είναι και η λειτουργία των «Μαύρων Τρυπών» και του «Λώρου Αϊνστάιν-Ρόσεν», που εξελίσσεται πίσω τους, είναι ένα τέτοιο «κβαντικό πηγάδι». Η «Μαύρη Τρύπα» είναι η είσοδος και η «Λευκή Οπή» η είσοδος από το πραγματικό Σύμπαν, στο δικό μας Matrix.

 Βλέπεις η πραγματική επιστημονική γνώση είναι πολύ πιο παράξενη και «μεταφυσική» από πολλές μεταφυσικές γνώσεις. Έχουν γίνει πειράματα κβαντικής τηλεμεταφοράς; Ναι, έχουμε πάρει μόριο από ένα εργαστήριο και το έχουμε μεταφέρει στο άλλο. Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως. Αν πάρω ένα μόριο νερού το οποίο εξαφανίζω από ένα εργαστήριο και εμφανίζω στο άλλο, υπάρχει το πρόβλημα της ταυτότητας. Δηλαδή αυτό που εμφανίστηκε στο άλλο εργαστήριο είναι το ίδιο που εξαφανίστηκε από το άλλο; Δεν μπορούμε να το ταυτοποιήσουμε. 
Αυτό που εμφανίστηκε είναι το ίδιο ή είναι ένα άλλο που δημιουργήθηκε στη θέση αυτού που χάθηκε; 
Αυτό το φαινόμενο όμως δεν είναι τηλε-μεταφορά αλλά κβαντό-μεταφορά. Όταν μετακινείσαι στο χώρο μεταφέρεσαι εσύ ο ίδιος ή μήπως μεταφέρεται απλώς το σύνολο των ιδιοτήτων σου; 

Η ζωή στο Σύμπαν είναι ένα σπάνιο και μοναδικό φαινόμενο ή είναι κάτι το συνηθισμένο; 

Είναι κάτι το συνηθισμένο. Αυτό είναι δεδομένο. Θα ήταν εντελώς παράλογο να υπήρχε ζωή μόνο στη Γη. Όχι μόνο υπάρχει ζωή στο Σύμπαν αλλά υπάρχουν και οργανισμοί που έχουν δημιουργήσει τα δικά τους Matrix. Βέβαια εμείς έχουμε μια πολύ εγωιστική άποψη για τη ζωή και νομίζουμε ότι είναι μόνο αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Μπορεί να υπάρχει ζωή χωρίς μάζα! Και στο θέμα της ζωής υπάρχουν πολύ εγωιστικά ανθρώπινα πρότυπα. Άλλωστε οι μορφές ζωής είναι απλώς προβολές μέσα στο Matrix μιας μορφής που υπάρχει 
συμπαντικά…Αποτέλεσμα εικόνας για πνευματικη ενοτητα

 Πρέπει πρώτα να κατανοήσεις την ενότητα. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες που αφορούν τον εγωισμό και τους φόβους του ανθρώπου. Υπάρχει μια ενότητα στο Σύμπαν και όλα αυτά που βλέπω γύρω μου είναι Matrix. Η πραγματικότητα του οτιδήποτε βλέπω βρίσκεται έξω από τον χώρο των αισθήσεων μου.
 Εκεί πρέπει να αναζητήσω την ρίζα της ύπαρξης όλων των «σκιών» που αντιλαμβάνομαι μέσα στο Σύμπαν. Γιατί είναι δύσκολο να αφομοιώσουμε τη νέα επιστημονική γνώση; Οι γνώσεις έχουν εγκατασταθεί μ’ έναν δογματικό τρόπο μέσα σου που είναι πολύ δύσκολο να τον σπάσεις. Γι’ αυτό βλέπεις σε όλη αυτή την καινούργια επιστημονική πραγματικότητα αντιδρούν θετικότερα οι νεότεροι, που δεν έχουν παγιωμένες και δογματικές γνώσεις. 

Γι’ αυτό είπε κάποτε ο Μαξ Πλανκ: «Καμία νέα επιστημονική θεωρία δεν θριάμβευσε επειδή κατάφερε να πείσει τους αντιπάλους της, κάνοντάς τους να δουν το φως της αλήθειας, αλλά μόνο γιατί αυτοί που ήταν εναντίον της, κάποια στιγμή πέθαναν και μια νέα γενιά, περισσότερο εξοικειωμένη μαζί της, μεγάλωσε και πήρε τα ηνία». Η αλήθεια είναι ότι δεν μας αρέσει να ξεβολευόμαστε διανοητικά από τις παγιωμένες απόψεις μας, γιατί αυτό μας χαλάει ένα κοσμοείδωλο που υπάρχει γύρω μας.

 Οι αναγνώστες όμως ενός εναλλακτικού περιοδικού αρέσκονται στο διανοητικό ξεβόλεμα, σχεδόν το αποζητούν… 

Αποτέλεσμα εικόνας για συμπαν

Οι αναγνώστες του περιοδικού σας σκέφτονται μ’ έναν τρόπο –λανθασμένο ή όχι δεν μ’ ενδιαφέρει– που αναγκάζει «κουτάκια» του εγκεφάλου τους, που σε άλλους ανθρώπους είναι κλειστά, να ανοίγουν. Δεν μ’ ενδιαφέρει εμένα αν οι σκέψεις που κάνουν είναι σωστές ή όχι. Τα «κουτάκια» όμως του εγκεφάλου τους που σε άλλους είναι κλειστά σ’ αυτούς είναι ανοικτά! Αυτό ξέρεις πόσο μεγάλο προσόν είναι; Γιατί όταν έρχομαι εγώ για να τους πω αυτά που σου λέω τώρα είναι έτοιμοι να τα δεχτούν και να τα καταλάβουν, ενώ οι άλλοι δεν μπορούν να τα καταλάβουν. Είναι έτοιμοι διανοητικά να κατανοήσουν τη νέα επιστημονική επανάσταση. Έχουν κάνει ήδη την υπέρβασή τους κι έχουν ανοίξει, βιολογικά, κάποια «κουτάκια» του εγκεφάλου τους, έστω και με στρεβλό τρόπο. Δεν με νοιάζει πως τα άνοιξαν. Σημασία είναι πως είναι έτοιμοι σ’ αυτόν τον τεράστιο χώρο του εγκεφάλου τους που έχουν ανοίξει να «φορτώσουν» τις νέες επιστημονικές γνώσεις.

 Είναι ένας τρόπος για να ανοίξεις «κανάλια» στον εγκέφαλό σου και έχεις πλέον τη δυνατότητα να διαγράψεις κάποιες, πιθανότατα, στρεβλές απόψεις και να εγγράψεις κάτι το καινούργιο, που οι άλλοι αδυνατούν να κατανοήσουν. Μπορείς πλέον καλύτερα να αντιληφθείς το Matrix του κόσμου και να κατανοήσεις τα μυστήρια του σύμπαντος.

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΖΕΝΙΘ Γιώργος Στάμκος Πηγή: ramnousia.com