Το κάρμα είναι σκέψη

Σε κάθε ζωή μπορεί κάποιος να εκμηδενίσει ένα ορισμένο τμήμα του παλιού του κάρμα, που φτάνει μέχρι αυτήv την ενσάρκωσή του, και ασφαλώς αρχίζει τότε ένα νέο κάρμα. Αν όμως η συνειδητότητά του είναι διευρυμένη, μπορεί να υπερκεράσει ταχύτερα το συσσωρευμένο κάρμα, και το νέο κάρμα που δημιουργεί τότε θα είναι ήδη ανώτερης ποιότητας. Επιπλέον, το παλιό κάρμα δεν θα του φαίνεται τόσο επίφοβο, εξαιτίας της εξαγνισμένης σκέψης· συνεπώς, η εξαγνισμένη αύρα θα αντιδρά εντελώς διαφορετικά στα επαναδρασιακά χτυπήματα. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος μπορεί να αναδυθεί απ’ το μαγικό κύκλο του κάρμα. Αυτό όμως αφορά μόνο το επίγειο κάρμα, που τον ελκύει στη Γη, γιατί το κάρμα δεν μπορεί να εξαλειφθεί όσο υπάρχει συνειδητότητα και σκέψη. Το κάρμα που ανταποκρίνεται στους κοσμικούς νόμους θα βελτιώνει επ’ άπειρον την ποιότητά του, εισερχόμενο σε νέους κύκλους και εξερχόμενο από αυτούς, και τούτο επ’ Άπειρον.

Το ατομικό κάρμα είναι πάντοτε το βασικό. Και δημιουργείται πρωτίστως από τις τάσεις, τις σκέψεις και τα κίνητρα του ανθρώπου _ οι πράξεις είναι δευτερεύοντες παράγοντες. Οι Βουδιστές λένε: «Το κάρμα είναι σκέψη.» Αν ήταν διαφορετικά, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ν’ απελευθερωθεί ποτέ από το κάρμα του. Αληθινά, το ατομικό κάρμα, όντας θεμελιώδες και καθοριστικό, μπορεί να επηρεάσει την δημιουργία, όπως και την διάλυση όλων των άλλων τύπων του κάρμα. Βλάπτοντας τον εαυτό του, ο άνθρωπος βλάπτει τους άλλους. Κάθε τι συνδέεται στον Κόσμο· κάθε τι είναι συνυφασμένο και τίποτε δεν μπορεί να αποκοπεί απ’ όλο το υπόλοιπο κάρμα. Συνεπώς, το ατομικό κάρμα δεν μπορεί να αποκοπεί απ’ όλους τους άλλους τύπους του κάρμα, όπως είναι το ομαδικό κάρμα, το φυλετικό κάρμα κ.λπ. Λέγεται στη Διδασκαλία: «Οι σπινθήρες της δημιουργικότητας με δυσκολία διεισδύουν στο μονοπάτι του κάρμα· κι ακόμα λιγότερο κατανοητή είναι η αλήθεια της καρμικής δράσης. Δεν έρχεται από έξω η κατάλληλη εκτίμηση του κάρμα. Κάθε κύτταρο εμπεριέχει στον ίδιο του τον εαυτό το κάρμα του. Το πνεύμα κουβαλά την επίτευξη και το όπλο του εντός του.»

Οι επιστολές της Έλενας Ρέριχ, 1929,1938, τόμος 1, σελ. 257-8 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ