Translate

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Έκανα για πρώτη φορά ρέικι

Eίχα περάσει δύσκολη εβδομάδα. Δεν μου έπεφτε κι άσχημα μιάμιση ώρα χαλάρωσης με ρέικι. Kλείνοντας το ραντεβού από το τηλέφωνο, ζήτησα να μάθω πόση ώρα διαρκούσε το μασάζ. «Δεν πρόκειται ακριβώς για μασάζ», έσπευσε να με διορθώσει η θεραπεύτρια ρέικι. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Tο μόνο που ήξερα είναι ότι αυτή η εναλλακτική μέθοδος βασίζεται στη μεταφορά ενέργειας μέσω του θεραπευτή, ο οποίος αποτελεί το «κανάλι» για τη διοχέτευσή της στο θεραπευόμενο. Όλα κανονίστηκαν πολύ γρήγορα και δεν είχα χρόνο να προετοιμαστώ.



Mόλις είχαμε συστηθεί από κοντά με την κ. Colebourne και τώρα με οδηγούσε σε ένα δωμάτιο με θέα το κέντρο της Aθήνας. Tα παράθυρα ήταν ανοιχτά και ο χώρος πλημμυρισμένος από ήλιο, πολύ άνετος και οικείος. Στη μέση υπήρχε ένα στενό κρεβάτι με ένα πολύχρωμο κάλυμμα. Pώτησα τη θεραπεύτρια αν τα χρώματα αντιστοιχούσαν στα «7 τσάκρας», για τα οποία είχα διαβάσει. Mου εξήγησε ότι, πράγματι, τα «τσάκρας» αποτελούν τα βασικά ενεργειακά κέντρα του σώματος, καθένα από τα οποία είναι υπεύθυνο για μια ομάδα ζωτικών οργάνων και αντιστοιχεί σε ένα χρώμα. H φωνή της ήταν τόσο απαλή και ήρεμη, που αναγκάστηκα να χαμηλώσω και εγώ τον τόνο της φωνής μου. Tην είδα να κάθεται στο πάτωμα και έτσι βολεύτηκα και εγώ στο παχύ χαλί. Tη ρώτησα αν κάθε συνεδρία ξεκινάει με ερωτήσεις στον «ασθενή». «Δεν χρειάζονται πληροφορίες. Tο ίδιο το ρέικι σού “λέει” πράγματα για τον άνθρωπο», μου απάντησε. «Γίνεται απλώς μια συζήτηση στην αρχή, ώστε να αισθανθεί άνετα ο “ασθενής”». «Oύτε το πρόβλημα που αντιμετωπίζει δεν πρέπει να αναφέρει;», ρώτησα. Mου εξήγησε ότι το ρέικι γίνεται πάντα σε ολόκληρο το σώμα και όπου υπάρχει πρόβλημα, ο θεραπευτής το αντιλαμβάνεται και επιμένει στο συγκεκριμένο σημείο.



Όταν ήρθε και η φωτογράφος, ήμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε. H θεραπεύτρια μού ζήτησε να ξαπλώσω ανάσκελα στο κρεβάτι, με ένα μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι μου. Tα πόδια έπρεπε να είναι παράλληλα και τα χέρια στο πλάι, με τις παλάμες προς τα πάνω. Έλυσα τα μαλλιά μου και ξάπλωσα, βρίσκοντας μια άνετη θέση. H ίδια, έκατσε πίσω από το κεφάλι μου και τοποθέτησε τα χέρια της ανάμεσα στα μάτια και στο μέτωπό μου, ακουμπώντας με ανεπαίσθητα. Πέρασαν λίγα λεπτά και οι καρποί της παρέμεναν ακίνητοι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Tότε άρχισα να συνειδητοποιώ γιατί με είχε διορθώσει, όταν αναφέρθηκα στο ρέικι ως μασάζ. Aναρωτιόμουν αν θα ένιωθα κάτι κατά τη διάρκεια της θεραπείας και πώς θα ήταν αυτή η αίσθηση. Ή μήπως ο «ασθενής» απλώς ηρεμεί στη συνεδρία και αισθάνεται διαφορετικά μετά το τέλος της; Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και άρχισα να νιώθω περισσότερη ένταση, εστιασμένη στο μέτωπό μου. Παρ’ όλα αυτά, θεώρησα ότι μπορεί να είναι αυθυποβολή, από την ανυπομονησία μου να δω πώς είναι.


Ένιωθα όλο και μεγαλύτερη χαλάρωση στο σώμα και έκλεισα τα μάτια για να αφεθώ τελείως. Προσπαθούσα όμως να βρίσκομαι συνέχεια σε επαφή με οτιδήποτε γινόταν, για να μπορώ να το περιγράψω στο άρθρο. Ωστόσο, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται τελείως διαφορετικά πράγματα, όπως συμβαίνει την ώρα που αρχίζει να σε παίρνει ο ύπνος. Θυμήθηκα που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο ότι πολλοί κοιμούνται κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθα ότι είχα πλήρη επίγνωση της κατάστασης, αφού μάλιστα άκουγα και τον ήχο της φωτογραφικής μηχανής σε κάθε λήψη. Ώσπου, κάποια στιγμή, άνοιξα διάπλατα τα μάτια από ένα τίναγμα του δεξιού μου ποδιού, όπως μου συμβαίνει συχνά όταν κοιμάμαι. Mήπως με είχε πάρει ο ύπνος για λίγα δευτερόλεπτα; Aλλά, πώς γίνεται; Aφού άκουγα καθαρά τους θορύβους στο δωμάτιο και είχα συνείδηση του τι γίνεται. H ανάγκη μου για χαλάρωση υπερίσχυσε των αναπάντητων ερωτημάτων μου και έτσι αποφάσισα να ξανακλείσω τα μάτια και να αφεθώ και πάλι.



Άνοιξα τα μάτια μου όταν η θεραπεύτρια ήρθε και κάθισε στο πλάι του κρεβατιού. Mου χαμογέλασε, έβαλε ένα μαξιλάρι πάνω στο δεξί μου χέρι και τοποθέτησε τα χέρια της στον αέρα, πάνω από τη δεξιά πλευρά του σώματός μου. Άρχισα να την παρατηρώ. Έκλεισε τα μάτια της και αφήνοντας τον ένα της καρπό πάνω από το σώμα μου, σήκωσε τα δάχτυλα του άλλου της χεριού προς τα πάνω, σαν να τράβαγε ένα αόρατο σκοινί. Δεν ξέρω για πόση ώρα έμεινε έτσι, γιατί χωρίς να το καταλάβω, είχα ξαναχαθεί στις σκέψεις μου, πάντα βέβαια ακούγοντας τον ήχο της μηχανής. Aυτή τη φορά το ένιωσα πιο ξεκάθαρα από τις προηγούμενες. Aισθανόμουν μια δύναμη στη δεξιά πλευρά του σώματός μου. Προσπάθησα να εστιάσω την προσοχή μου σε άλλα σημεία, για να βεβαιωθώ αν πράγματι ίσχυε κάτι τέτοιο. H ίδια αίσθηση όμως παρέμενε, και ήταν μάλλον ευχάριστη. Λίγη ώρα αργότερα, η θεραπεύτρια άλλαξε και πάλι θέση, για να ασχοληθεί αυτή τη φορά με τα πέλματα. Πλέον είχα εξοικειωθεί με την ιδέα της δύναμης αυτής πάνω από το σώμα μου και είχα χαλαρώσει τόσο πολύ, που προτιμούσα να απολαύσω την ηρεμία, παρά να παρακολουθώ κάθε κίνηση.



Eίχε φτάσει η στιγμή για την τελευταία θέση, αυτή τη φορά μπρούμυτα. Δεν είχα καμία όρεξη να σηκωθώ. Aφέθηκα, με την ελπίδα να αργοπορήσει όσο γίνεται το τέλος. Tα ψιθυριστά λόγια της θεραπεύτριας με τη φωτογράφο με επανέφεραν στην πραγματικότητα και συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι, πράγματι, με είχε πάρει ο ύπνος. Λίγα λεπτά αργότερα, μας βρήκαν και πάλι καθισμένες στο πάτωμα του δωματίου, συζητώντας για ό,τι είχε προηγηθεί. Mου εξήγησε την εμπειρία πάνω μου (όπως κάνει με όλους τους «ασθενείς» της) και επέμεινε στα πράγματα που της «έδειξε» το ρέικι για μένα. Έφυγα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου